Yaz Dedi Tanrı!

Küçük Tanrı’lar; Sen’im Ben’in

Tue, 27 Oct 2009 08:08:00 +0200

Küçük Tanrı’lardı
tenimi teninden bıçakla ayırdılar
ruhumu huyundan
gözlerini ellerimden…

Küçük Tanrı’lar
tırnaklarımı etinden çektiler
sesini dudaklarımdan
aklını başımdan…

Birkaç küçük Tanrı
sen zarımı yırttılar
kalbimi kalbinden sıyıracaklardı;
bulamadılar!

Dilek Akın

’041009.. ( devamı )

Batıl Şiir Duası; Manifesto

Fri, 03 Jul 2009 17:26:00 +0300

Bazen yaşamak;
ağır ve ağrılı bir ölüme sebebiyettir.

Hayat tıkılıp kaldığın bir fanus olduğunda
ölüm; tek nefes alma şeklidir.
Her şair nefes darlığını şiirle genişletir.

Batıl bir inanca göre;
şiire sağ ayakla girmem gerekiyordu
sağım solum belli olmuyor bugünlerde
ve omuz kavgasında meleklerim.

Şiiri kalemine göre uzat diyorken Tanrı
mürekkepten çalmayı düşündüm
ki düşünmek; ağır suç
düşünüyorsun o hâlde susacaksın
sırf bu yüzden şiirimden sürgün edilebilir
toplama kampında imge dilenen bir mülteci olabilirdim
ve yetersiz mürekkeple çarpık yapılaşan şiir taşıyamaz gerçekleri,
başımıza yıkılabilirdi.

Dualarla ölüm ertelenmezdi elbet
ben de yaşayan her şizofren melek gibi
şiirin dize doğuran rahmini bir duayla tıkadım.

Batıl bir inanca göre;
umut ışığı kısıldıkça
ve kısaldıkça düşler
şiirler uzar...

Tanrı'm,
beni uzun şiirlerden koru!
Âmin.

Batıl inançlarım yoktu esasında, ama
batıl bir inanca göre yazıyor
dahası yaşıyordum.

Kapı çalmamış,
postacı gelmemiş
ve getirmemiş kabul görmemiş dualarımı diyerek
her aklı başından göçmüş insan gibi ben de
günahlarımı çıkarıp kirli sepetine atmalıydım.
Tanrı uygun gördüğü derecede yıkar
hayatla ölüm arasına gerdiği yazgıdan ipe asar
omuz kavgası henüz bitmemiş melekler tarafından toplanırken
geçer karşısına - belki bir sigara yakar -
ve başlardı günah kâr - zarar problemimi çözüm.. ( devamı )

Dilek Mezarlığı

Sat, 11 Apr 2009 16:20:00 +0300

Ben bu satırları yazarken sen çok uzaklarda öleceksin!
Adımı ölüm koy, her öldüğünde beni hatırla...

Dilek dilendiği kadar vardı
Ve ölüm
Yaşandığı kadar…

Tanrı ölümü düşürdüğünden hayata
Kan duman yaşanan
Bu O’nun beceriksizliği (!) değil
Dilek dilenmeye eğilmediğinden
Ölüm duman direnen
Yazgı (!) bu değil

Vakit ölüm üstü şimdi
Ki ben ilk kez yaşamıyorum bu seferi
Dölyolundayken başlamıştı ölüme kalım yarışım
Ve zafer bayrağımı sallayarak düştüğümde ana rahminden
Vaftiz edildim ölümle

Binbir ölüm heceleyerek söktüm okumayı
Ve yalnızca ölüm yazmayı öğrendim
Yaşamayı değil belki
Ölmeyi kendim seçtim

En çok Azrail’i kıskandım
Aynı zamanda her yerde nasıl olabiliyordu
Bir görüş vaktinde elbet soracaktım bunu
Ama ölmek en çok anneme yakışırdı
Azrail’i reddeder
En şık ölümleri giyer çıkarırdı
En son babam terk ettiğinde öyle bir öldü ki
Bir daha ölecek hali kalmadı

Oyunlarını bir tekmeyle yarına atmış
Çek defterine yazılmış baba sevgisiyle büyüyen
Eli yüzü ölüm kokan bir çocuktum
Hayata sıkı tutun demişti annem
Acısın avuçların, kanasın
Bırakırsan
Ölüme düşersin
Çalakalem düşler doğururken şiir şiir
Toprak kanar diz(e)lerin
Durduramazsın

Esrik no(k)taların kendini astığı bir şarkıda
Dilime yapışan nakarat şimdi ölüm …
En şuh yalanları takarken saçl.. ( devamı )

A'Lubnatsİ

Sat, 11 Apr 2009 16:18:00 +0300

İki yakanın bir araya gelmeyeceğini biliyordum yokluğumda
ve varlığımla geçemeyip boğazından
genzine düşüp
öleceğimi
...

Dilek Akın

Romanya '2004.. ( devamı )

Sürç-ü Ölüm

Wed, 06 Feb 2008 19:20:00 +0200

Kırık dişli ümitlerle tarıyordum
Ölümün kızıl saçlarını
Beni izliyordun
Seni gördüm ...

Gece boşalırken güne
Kanlıydı çarşafların
Ne çok benziyordun bana
Kimseye söyleyemedim

Ben senden önce ölmüştüm
Bilmiyordun
Beni öldüreni öldürmeli
Ülkeme dönmeliydim

Dibi çürük bir ağaç için
Ormanlar yakıyordun sen
Ben köküne ölüm enjekte ettim puşt acıların
Hepsinin canı cehenneme
Lanet bir tragedya bu
İçimde/n kanamalı şiirler d/üşüyor
Ve hayat şartlarına uygun ölümler giyiniyorum

Çocuktum
Kadın oldum
Kadınken bir ölü
Ölüyken
Yine kadın
Ama çocuk değil
Katilim ben
Katil!
Öl(dürül)mesin diye
Kendi ellerimle öldürdüm
İçimdeki çocuğu

Toprağın altında çürümesin diye
Tanrı’ya bağışladığım hayatımı
Şeytan (ç)aldı götürdü
(S)atamadı çürüttü
Eli kolu bağlı izliyordu Tanrı
Gözlerimle gördüm
Bu yüzden Azrail
Doğurduğu ölümlere
Benden gebe

Sonra bir gün sen öldün
Kimseye söyleyemedim
Ölümü uyutup umudu aldım içeri
Dudak dudağa yakalandık kaç kez
Düşlerimle de aldattım ölümü
Daha ne yalanlar
Ne masallar
Sonra sen öldün
Kendime söyleyemedim

Aynaya baktım seni gördüm
Benim ölü(m) arkadaşım!

Dilek Akın

Ayna - Albania '2007

.. ( devamı )

Paradoks

Wed, 06 Feb 2008 19:10:00 +0200

' Caprice’e '

Bilmen gerekenlerin uzaktan yakından ilgisi yok seninle
Bilmen için nedenlerim var belki
Bilmemen için bir neden bulamadım

Gecenin üçü şaraplarına sessizliğin renklerini çizerken
Sabah haberlerinde kusuyorum
Ölüm molalarını
Hayati teneffüslerim aksamaya başladığında
Gecenin rengine açıyorum
Akşamüstü kahve telvelerinde gün dökümünü
Gitarımın tellerine kuşlar konmuyor
Şiirler benimle konuşmuyor
Ve almıyor kanatları altına uğur böcekleri yalnızlığımı

Tanrı’nın aldanışı
İnsanın aldatışı
Hüznün doğuşu
Tebessümün batışı
Deniz’lerin toprağa gömülüşü gibi
Yutkunduğum çığlıkları
Duyuyor mu benden başkası

Ne önemi var
Önemi olan ne var?

Ülkemi özlüyorum
Sapanla vuruluşunda bile kuş seslerini
Parmak uçlarıma hiç dokunmayan uçurtma nefesini
Babamın aldığı gitarın kırık ezgisini
Ablamın hiç duymadığım sesini
Annemi terk ettiğimde göremediğim yüz ifadesini
Boş vermişliğimi
Boş verip bomboş kalmayı özlüyorum
Bilsen ne ağırım kendime
Bilme sen
Taşıyamıyorum ruhumu bedenimde

Ölsem kalsam
Kalmasam ölsem
Dönsem ülkeme

Ne fark eder
Fark kaç para eder
Para eder mi keşkeler
Keşke
Hiç keşke yapmasaydım

Belki o zaman yağmalanmazdı şiirlerim
Silinmezlerdi yazıldıkları yerde
Ben de şiirler gibi
Doğduğum yerde ölmek istiyorum
Bilirsin
Doya doya ölmek
Yaşarken ölmek her defasında
Ölürken yaşamak var ya bildiğim gibi

Bilm.. ( devamı )

Gözlerinden Kayan Binbir Yıldız Masalları

Fri, 20 Mar 2009 18:14:00 +0200

Gözlerinde uyuttuğu yıldızlar adına,
‘ Biz O’nunla karadelik gibiydik ‘ diyen Işıl’a...

İntiharın eşiğinden döndüm az önce
saat gece yarısını vurduğundan
eşiğe takılı kalan ponponlu terliklerim
bir masal saçmalığına kurban gitti
kırılmıştım
tüm kırılmışlıklarımı üst üste dizmiş
dipsiz bir uçurum kıyısından kendimi bırakmaya hazırlanıyorken
dur bile demeyen Pollyanna'dan dost olmazdı anladım
içinde besle büyüt yıllarca
kendi infazına göz yumsun
Bugün Pollyanna'ya rest çektim bayım
büyükannemin kılığına bürünse de
açmayacağım hiçbir masal kapımı

Masalların acıtan taraflarını törpülemeye kalktım az önce
gerçeklerin keskinliği size zarardı bayım
en az Pollyanna kadar kırgındım size
eski kırık kalbini getirene yenisini veren bir kampanya da yoktu üstelik
umudumun yırtık zarını güzel yalanlarla yamaladım
dikiş yerleri siz kanadı bayım
bir film şeridi gibi gözümün önünden geçerken aldanışlarım
acilen hayatıma cüzi dozda şiir almalıydım

Şiiri fazla kaçırdığım bir akşamda
kendimden geçiyordum
size uğradım
çok kalmayacaktım
mevsimsizliğime dokunurken
güzden geçtiğinizi söyle.. ( devamı )

Bu Şiir Yazılmadı; Ölgün Düşlem Esrikliği

Fri, 13 Mar 2009 08:49:00 +0200
Ne kadar yamalarsan yamala
Gölgenden kanamaya başlamışsın bir kere …

Bir şiir yazılmalıydı
onlarca yanlışın toplanıp bir doğruyu götürmeye yeltenemediği
Dilek Akın iyi bir Tanrı'ydı denildiği
bir şiir yazılmalıydı
her şiirin bir şairi vardır ne de olsa
ve her şair bir Tanrı
şiirini yaratan...

Üzgünüm Tanrı'm
ki üzgünsün sen de bilirim
bu şiir yazılamadı.

Müstakil, küçük bir şiirdi
panjurları mavi
iki göz dize yeten düşlere
televizyonun üzerinde dantel olan bir şiir
umudun sönmeden yanan bir mumda ışıdığı
bacasından mucizevi mutluluk tüten cinsten
kanı çekilmemiş hani
uza(n)mamış boylu boyunca bir ceset gibi...

Kalpler kadar temiz sayfaların ayrıldığı bir şiirdi esasında
defolu ruhların cerahatlerini akıtmadığı masumiyete
hani masumiyetin bacak arasıyla bir ilişkisinin bulunmadığı
zamanın kola takılmadığı
ve insanlığın saate baka baka ömür karartmadığı
açlıktan çıkan kemikleriyle sayıları öğrenen çocuğun
tiner parası için köprü altında bıçaklanmadığı
' içmezsem, soğuktan ölürüm be abla ' demediği bir şarapçının
ölümün kaygı değil yazgı olduğu bir şiir...

Beyoğlu'nda herhangi bir Zeynep'in ırzına geçilmediği
herhangi bir Ali'nin abisi ölünce
yengesini becermek zorunda kalmadığı
ve herhangi bir Ayşe'nin iki koyuna satılmadığı
küçük bir çocuğun Tanrı görmesin diye
Tanrı kızmasın
ve Tanrı cezalandırmasın diye
perdenin arkasına saklanıp en masum günahını işlemediği
Tanrı'dan korkulmadığı
Tanrı'nın sevildiği bir şiir...

Günah Eskizinde Yaşama Davet

Wed, 31 Dec 2008 10:58:00 +0200
' Şiir yolunu bulur üstad ... '

Antika sızılarımı açık arttırmaya çıkardım
üç kuruşluk gerçekleri paha biçilmez yalanlarla örtbas ettiler
bilmediğiniz her şeyi biliyorum
suç aletim inancım bayım
ve bilin
ben en çok kendime inandım
bildiklerimi bilseniz şimdi
ve ben bilmesem...

Bu şiir unutulmak için yazıldı
son cümlede kendi intiharını yazmak
ve bir daha hatırlanmamak
unutmayın
her şiir kendi kalemiyle vurulur...

Ben unutmak için sevmedim bayım
hangi tene uyduysa tenim yoldan çıktı
kimle konuştuysa biberler sürüldü vücut dilime
sevgiyle açıldı sandığım kollarda gerildim çarmıha
ve duvarlar örüldü kalbimin hicret emri aldığı her kalbe
ben kalbimle sevmem bayım
biz ayrı dünyaların - kuyrukları kesilmiş - yalanlarıyız.

Benim de aklım tutuldu zamanında / kalbim lades
aklımı kaçırıp aşık oldum
düş kırıklarımı kalbimle topladım / kanadım
kalp çarptığı kadar yaşar insan
ve beyin yaşadığı kadar sever
- beyin ölümü gerçekleşen kalp sevemez -
ben unutmak için sevmem bayım
bundan en çok tanımadığım insanları sevdim
iyisi mi siz
hep yabancı kalın...

Suni sancılarla doğurduğum şiirlerle uymuyor DNA'nız
şiirlerin Meryem anasıyım, icabında
masalların bekareti çalınmış güzel Pollyanna'sı
acısını alsın diye tuza yatırırım düşlerimi geceden
düş biterse ölüm gelir bayım
düşlüyorum öyleyse varım.
Ben anne de olamam bayım
kundakta acılar büyütürüm en fazla
umut dayarım ağızlarına ağladıklarında
acıların Meryem anasıyım, icabında
filmlerin kötü kadını, ü.. ( devamı )

Sızımın Gizi; Ölü Ruhta Yara İzi

Mon, 20 Oct 2008 17:03:00 +0300

' Bazen bir şiir sadece bir şiir değildir.
Bir ölüden bir ölüye... '

yirmibeşinci mumum da söndü gözyaşı işgali altında
böyle olmaz dedi Tanrı, gülümse biraz
pardon bayım; hayatınızda fazla tebessüm var mı? / bende bir neden kalmadı da

üzerimdeki emanet şiirleri çıkardım
üstelik dar geliyordu çoğu, sığamıyordum
ruhuma batan düş kırıkları,
bir dolu hüzün,
sızım sızım sız(lan)an sızı(ntı)lar,
kaos desen diz boyu
buna şiir mi dayanır
kanatsa yaralasa da yakışanı giymeli
gerçek kadar acıtmayınca yalanlar kendinden kaçıyor insan
pardon bayım; bu yalan sizin miydi? yanlışlıkla üzerine oturmuşum

hayatla ayrı yerlerde durup ayrı noktalara bakıyoruz
dilimizde aynı küfür; ya ben seni ya sen beni
okunaksız bir el yazısıyla yazıyorum kaderi
kalem tutmayı sizden öğrenmiştim
siz şiirler yazardınız
kan damlardı dizelerinizden ama mutluydunuz
mutlu olmanın beş şartı neydi?
pardon bayım; üzerinizde fazla mutluluk var mı? bende kalmadı da

bundan yirmibeş Ekim önce ensemden tutup Tanrı
hayata bıraktı bırakalı
sudan çıkmış balık misali
ölüme çarpa çarpa yaşadım
Tanrı görmüyor
Tanrı duymuyor
Tanrı bilmiyor
Tanrı üç maymunu oynuyor
siz Tanrı'ya ne çok benziyorsunuz bayım

kaç kez intihara teşebbüs etti içimdeki sefil çocuk
yıkık dökük im(h)a hatalarıyla avuttum hep
senin ....n bir melekti çocuk, biz bize yeteriz
hayatın rahminden ölüme kayıp düşmek an meselesiydi
ki büyümek ölmek demekti
yirmibeş defa öldüm mesela
öld&.. ( devamı )

Ütopik Yalanlar; Yalnızlığa Sen Kala

Sat, 18 Oct 2008 15:15:00 +0300

bulduğumda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yol şeytanın ışığında
sonu intihar
bir bıraksam hazırdı gitmeye
paçalarından yakaladığım gölgen
ölüme ıslık çalarken baykuşların yırtıcı çığlığı
hayattan s/es arıyordu ölüsü dirisi bir düşlerin
hiçbir ışık kapatmıyor karanlığı
korkuyordun
içinin karanlığı
dışının karanlığı
yalnızlığın karanlığı bulaşmış birbirine
karanlık ki yalnızlığın günahkar peygamberi
karanlık bir virüs gibi dolaştıkça hücrelerinde
düştükçe d/üşüyordu tutsak kelimelerin dilinin ucundan aşağı;
bazen ölüm bile çare değil unutulmaya
ve nerede unutursan unut kaybedilmiyor yalnızlık

hızlandırılmış bir sevişme sahnesiydik biz seninle
tensel çelişkilerinin mahrem yerlerini
sterilize yalanlarla örtüyordu
hoyrat dokunuşlarım
Tanrı sanıyordun beni içimdeyken
Tanrı çıplaksa melekler fahişedir

bıraktığımda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yola saçılmış doğmamış çocukların
meze oluyordu aç bir sokak kedisine
koynunda yalanlar beslerken
ütopik yalanlarla örüyordun
Tanrı'nın çıplaklığını;
ki unutmak unutulmaktan doğuyor
Hey Tanrı! Senin Tanrı'n kim? Yoksa... Sen de mi unutuldun?

unutulmuş bir sevişme sahnesiydik biz seninle
sevişir gibi yaparken yalnızdık

Dilek Akın

Forum Edebiyat .. ( devamı )

Yaz Dedi Tanrı II

Mon, 06 Oct 2008 16:10:00 +0300

Ne düşünüyorsun Tanrı'm
Tanrı'yı
Ama... Senden başka Tanrı yok
Bir diğer Tanrı olmaması bunu düşünmemem anlamına mı gelir? (!)

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan gizli şiirler mesela / kafiyesiz olsa da olur
yazarım dedim

Çok sesliliğinde hayatın
herhangi bir ölüm sessizliğine bürün
sus susabildiğine
ya da konuş
haykır hatta
kes at sustuklarının kemikleşmiş dilini
en çok isyan et
ölümüm mor rengine ne de yaraşır isyan

Yaz dedi Tanrı; Aklından bir Tanrı tut mesela / karesi ikiye bölünebilsin
yazarım dedim

soruları cevaplardan çıkar
oluru olmaza böl
varlığı yoklukla topla
kalanı gidenle çarp
elde var bir yarı Tanrı / bir yarı ölü
her şeyi hiçlere ayır, bırak
dillenirken yalanlar
demlensin gerçekler
yaşama öl,
ölüme yaşa
sebebin sonuçsuz,
suçun cezana denk (!)

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan kaç mesela / görmezden gelsin, eli kolu bağlı
yazarım dedim

yorgun martının uçmaya kalan son umudunu kır
melekleri göm toprağa
kopar kelebeğin kanadını
söylediğin şarkıyı vur notalarından / ağzın dilin kan revan
şahlanırken gölgeler
müstehzi bir kahkahaya tutun, çık
dizlerine kadar girdiğin günahtan
aç gözlerini ölümün
yaklaştığını bilmezken Tanrı'ya
ve Tanrı içten içe sokulurken sana
ölüm sana aynı gözle bakmayacak
kendi ölümünü kendin yaz.

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı inkar et mesela / kimse bilmese de olur
yazarım dedim

diyalektik bir sancı sarmışken bedenin.. ( devamı )

Sylvia Plath'a Mektuplar I

Fri, 26 Sep 2008 02:09:00 +0300

- Ne düşünüyorsun Sylvia ?
- ölümü

söyledim sana,
vazgeç
kendini Lazarus sanmaktan
hem artık İsa da yok
her öldüğünde
hayat veremez sana

- Ne düşlüyorsun Sylvia ?
- ölümü

ve küstün Tanrı'ya
çünkü korktun ölmekten
ölmek yok olmaktı Sylvia
sen bunu beceremedin

- Nereye düşüyorsun Sylvia ?
- ölüme

dizelerini kaybetmiş bir şiir gibi
hayat arıyorsun ölümden
ah Sylvia
vazgeç artık
ölümün neresinden dönsen kârdır
bir kez daha doğamayıp küllerinden
korkarım Sylvia
öleceksin

* ' ... Herr god, Herr Lucifer! Beware - beware. Out of the ash I rise with my red hair '

Dilek Akın

Albania '06

* Sylvia Plath.. ( devamı )

Sylvia Plath'a Mektuplar II

Tue, 23 Sep 2008 05:42:00 +0300

...
sonra
sustun bir gün
kesildikçe sesin
kan damlıyordu kaleminden

yaşarken yazmak ölümü
ne büyük sanattı
ah Sylvia
sen bunu beceremedin

korktun
kabul et
kaçtın yanıbaşındaki gölgenden

sen her gün biraz daha ölüydün
devleştikçe gölgen
öldükçe
öldün
gömüldükçe karanlığa

sen zaten bir ölüydün !

o sırça fanusta
hücrelerin vazgeçmiş hayattan
ölüm solurken her zerren
üzerindeydi gölgen bedeninin
ah Sylvia
bilemedin
*'... o sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür '

Dilek Akın '2006

*Sylvia Plath
.. ( devamı )

Nü Veda; Ayrılığa Dudak Payı

Thu, 18 Sep 2008 20:16:00 +0300
'Berto Riccardo Biaggio' sızısına ...

Ritmik bozgunlara uğramış kalp odacıklarında
solunum yetersizliğinden an be an ölen düşsel yan(ı)lışlarını
şaşaalı cenaze törenleriyle gömüyordu kadın
ruhunun keşmekeş ütopyasına ...

erken boşalan gözyaşlarına mezar olurken gamzelerin
kaç intihar gizlenir kirpik uçlarında
dur Riccardo, sırası değil
daha sonra ölebilirsin

gitmeliydi kadın
ki gitmek için kalmıştı

usunun her köşesinde
arsız tebessümlerle bezenmiş
boylu boyunca uzanan gerçeklerin üzerini
özenle seçtiği yalanlarla örttü adam
ölüme dudak payı bırakmışken zaman
ektiği hayallerden gerçek biçemezdi

sus Riccardo, konuşmaya vakit yok
biraz daha sevişelim

uzun cümleler paslı makas darbeleriyle kesiyordu aşkın gitmelere yenik düşen ömrünü
dil altına yerleştirdi adam dudak ucuna gelen çıplak kelimeleri
susuyordu
konuşsaydı mutlak bir ölüm çınlayacaktı lal olmuş hücrelerinde
ölümü içine kustu adam
ve sustu

aşkın mağrur infazına tanıklık ediyordu gece
gece yıl(dız)ların saydıkça kanatan sivri köşelerini saklıyordu karanlığında
gece (d)okunuyordu ebruli bir ayrılığın her zerresin(d)e
tende sızı oluyordu gece,
(ç)özümlenmeyi bekleyen acı bir denklemken kadının parmak uçlarında.

dudağının kenarında kalan tirada zehir zemberek bir dille dokunuyordu kadın;

Ucu Kırık Şiir; Bitevi Yokluk Tınısı

Tue, 09 Sep 2008 22:11:00 +0300
hafif meşrep yalınlığında yalnızlığın
ve yılgınlığında aşka yenik düşmüş
hüzzam makamı çaresizliğin
dokunup kaçarken teninin her bir güftesine
senfonik bir hüzün çatısı bizi gölgeleyen

dur ! diyorum dokunma
yorgun mısralarda gizlensin
söz sürme şiirin çıplaklığına
her bir teneffüs sahnesi inletirken nağmeleri
ses etme şair, sus ! görecekler
tutamadığımız düş(üş)ler dil(l)enirken baştan ayağa
müebbet bir gerçeğe hükmedecekler

oysa ...

bir bir anlatmak isterdim özgeçmişini hücrelerimin
çiy çiy dökül özgeleceğimin moleküler yapısına
daha çok doku/n şiirimin fütursuz anatomisine ...

(ya)saklanabilirdik perdesi patlamış hayattan
flu bir ölümün ensesin(d)e
ya da (s)aklanabilir sancılı imgelerin izdüşümüne
yazılabilirdik hilkat garibesi kalemlere şiir diye

olmadı...

biz seninle şair çocuk
ıslak bir temmuz gecesinin kör saatinde
yapış yapış duygular tortusunda
ve bulacasında gözden ıraklığın
yan yana,
göz göze
diş dişe
bir şiirde yakalandık
şiire yakalandık..

eller yukarı desem şimdi
kaç şiir düşer parmak uçlarından
kırılır ...

Dilek Akın- Temmuz,Yirmibir'İkibinsekiz

Şiire vesile Kaan Özer şiirine teşekkürlerimle.. .. ( devamı )

Aşk; Bir (B)ölme İşlemi

Wed, 16 Jul 2008 04:26:00 +0300

aşk acısı olmayan bir şiir tarifin var mı üstad?

yüreğime yapışan bir günahı
deşip çıkarmak zamanı gelmişti çoktan
ah! ne büyük günahtı seni sevmek

gölgenin yalan sıcağından sıyrılırken
gölgemin titrek adımları
korkarım;
kapat ışıkları
gerçekleri görmeyeyim

- - -

şeytan uyma bana / sana uyduğum yerde kal - gitmeliyim

verdiğin sözden döndüğün yolda
büyürken ihanetin sancılı, soğuk duvarı
bini bir para pişmanlığının

zehirli çiçeğin yalancı rengine aldanmış,
aldatmışken sen
ve ben aldatılmış....

yaşadığımı ancak bir ölü anlayabilir
seni içimde ölmeliyim

- - -

avuçlarımdan taşan duaları yudum yudum iç Tanrı'm / ziyan olmasın

aklımın ucundan gelip geçen korkuların tecavüzünde duygularım
kaybetmek; düelloya yatırılmış arsız bir sokak kadını
hangi sebeple sevişse
sonuç doğuramaz biliyorum
ki bilmek ölmek gibidir
gitmek; bile bile ölmek

gözyaşlarıyla yıkanmaktan çekmiş olsa da umudum
bazen ölmek; silbaştan başlayabilmek
bırak rahat öleyim

- - -

hayatımın dağınıklığını toplamayı bıraktım
şimdilerde kırış kırış olan ruhumun buruşukluğunu ütülüyorum

iç acılarımın toplamı aşka ters bir açı
ki aşk bir (b)ölme işlemi
çok kalanlı acılarımı
kalansız mutluluklara bölüp
seni içimde ölüyorum

hiç olamadığın kadar gerçek
olduğun gibi yalan kal
aşkın vurduğu yürekte acı biter
gidiyorum..

acı.. ( devamı )

İçime Kapandım / Aç - Monolog

Sat, 09 Feb 2008 10:34:00 +0200
vurur kapıyı, çeker gider zaman / dönmez geri .. h/içten h/içe kırılır sessiz monolog ..

I

gözlerimde toplu intiharda yaşlar / tutmuyorum
muazzam hüzün manzaralarına nazır
kusursuz ayrılıklar doğuruyorum

II

kafiyesi yok yaşadıklarımın
(ya)saklı sözler girdabında
Tanrı'm unuttuklarım aklında mı hala?
en son nerede unuttum kendimi / hatırlat beni
kapı çalsa, ben gelse

III

öpeyim geçsin derdi annem / öpse ya geçse
aşka düştüm, dizlerim kan
sabırdan taşlar toplayıp kumsallar boyu
seke seke yoruldum
aşk sandığım oyunda

IV

bileklerinden kelepçeli
miş'li zamanlara
dolduramadı geniş zamanları
uydurduğum masallar
üstesinden gelemediklerimin
altında ezildim

V

rüzgar ne zaman bir beden arasa
yalnızlığı giyindi, vurdu yüzüme
kaçıp ardına saklansam da
dikiş tutmadı
gerçeklerle yırtılmış hayaller
-bir dikiş tutturamadım

VI

her şey başladıgı yerde bitiyor
bir yalanın gölgesinde
ve yalandan bir ip sarkıtmadan
inilmiyor gerçeğin derinliğine
hiçsem eğer
her şey olmalı bir yerlerde
ve her şeyden biraz kalmalı
bitse/m de

VII

yaşama susa(ya)n gözlerimin kıyısında
yakıyorum gemileri
cinayet manifestosu parmak uçlarımda
soytarı bir tebessüm

ses/sizlik kesilir / kan damlar .. h/içten h/içe ölür sessiz monolog ..

Dilek AKIN - h/içlenmeler / ikibinsekiz

.. ( devamı )

Olsan, Hiç Olmadığın Kadar

Wed, 20 Feb 2008 18:11:00 +0200
Boyası aktı süslü kelimelerin
bozdum kurduğum uzun cümleleri
tek bir söz kaldı dilimin gölgesinde

gelsen şimdi, hiç gelmediğin kadar

yalanlar söylesen
masallarla uyuttum gerçekleri / uyanmasınlar
parmak uçlarımızda yürüyelim
hayallerin üzerinde

olsan şimdi, hiç olmadığın kadar

aşk; boyumu aşan her defasında
boyumdan büyük şiirler yazsam
dizsem üst üste umutlarımı
uzansam sana, aşka

gitsen şimdi, hiç gitmediğin kadar

eksilen yanlarımı diksem yokluğunla
bırak ellerini yakar yasak dilekler / ben tutarım
mühürlesen dilimi
söylemesem;

gelmeden gitme bir daha...

Dilek AKIN - Ritm-i Albania / Şubat'ikibinsekiz.. ( devamı )

Şair'e - Şair'den

Wed, 20 Feb 2008 16:44:00 +0200
Şair'e I

veda -değil ki- bu
hoşçakal niye
bir şiirse bu eğer
ve ben uzanmış
yatıyorsam tozlu mısralarda
çırılçıplak
git değil
kal
şair dur/ma
yaz beni...

Şair'den I

yaz/sam
-tutmaz ki- tenin mürekkebi
kal/sam
bir yudumla başlasam
önce topuklarından
içsem her satırından
ama dur !
sevişmeden dikenli mısralarda
şiir
kim kanattı
diz(e)lerini...

Şair'e II

(k)an -değil ki- bu
ömür
akıp giden diz(e)lerimden
iklimsizliğin kuraklığında
yapraklar kurumuş
dilenirken bir yudum suya
şair!
avuç içlerinin teriyle
yaşa(t) beni...

Şair'den II

senaryo -değil ki- bu
yaşanacak
yazgı
kalemden süzülen
yazılacak
(s)özüm sen
bana şair dedin
ben sana şiir...

Dilek AKIN.. ( devamı )