30/6/2010 - Olmak ve Ölmek Arasına Atılan Ad'ım

Fotoğraf: Umay Umay

' Sevdiğim şiirleri unuttum, sevdiğim şehirleri terk ettim ve sevdiğim şairler öldüler.
Bilmediğim bir neden olmalı, burada olmam için... '

Notalarını kaybetmiş şarkılardan, dizeleri yitmiş şiirlerden geliyordum.  
Sesszliğimi alnına dayayıp, tehditler savurduğum çığlıklardan dönerken,
bilincin altına hayati şantajlarla yatırılmış ölümlerin rahminden düş'tüm.  

Kanadım,
kendi kanımı emdim,
kanımı yüzünüze tükürürken dua diye okuduğum lânetlerdi.
Gelmişinize, geçmişinize söverken, küfrüm Tanrı'mdı oku diyen; taptım.
Canınıza okudum!

Her an biraz daha ölmek miydi hayat?

- Tanrı'm ol dedin, öldüm!
Ben seni yanlış anladım.

Dudaklarında neşter izinden bozma tebessümlere soyunmuş, çıplak, arsız, yeni yetme cesetlere dokundum!
Kendi kendini becerenlerin orgazm çığlıklarının kucağında büyüttüğüm bir çocuğa ağlarken,
sözlerimden damlayan lânetlenmiş yaşamların ölü spermlerinden arınamadım.

Yürüyüşe çıktığım dikenli yollarda koşmak mıydı yazgı?
Ben böyle yazının ta dibini silerim!

- Tanrı'm, hiçbir oğlunun aramıza girmesine izin verme bu kez ve dürüst ol;
bu yalnızlığı hak edecek ne yaptın?

Salyaları akan insan kıyafetli sürüngenlerin arasına bırakılmış kabuğu sağlam içi çürük bir yem güdüsü saplanırken boğazıma... Bir zar, evet bir zar sarıp sarmalayan ve ar ve namus gibi yaftalara sarmalanmış ve ürkünç ve utandırıcı ve hayvani!

- Akıl vermek gibi olmasın da Tanrı'm...
Neden insanlığa dikmedin o zarı?
Bakar anlardık, yırtıksa; ne mal olduğunu!

Kabuğumu soyun,
soyunurken üzerimdeki irinli cesetten...
Ruhumu bağlayan kabuğu soyun!
Yalnız yaralarımla Tanrı'nın gölgesinden kaçacağım.

Yalanların arka sokaklarında güzel yüzlü, elleri tinerli gerçeklere sarıldım.
Ayakları olmayan, hayat koşan; dudaksız adamlarla öpüştüm.
Tanrı ellerinden kayıp düşmüş, Tanrı evlerine terkedilmiş şiirlerin annesiydim.
Ölgün inançların pazarında ırzına geçilen sermayeydim, kendimle seviştim.
Çok orospu tanıdım; çocukları arkadaşımdı, dostumdu, sevgilimdi, bir şeyimdi işte...
Hiçbir orospu çocukluklarını görmedim!

- İnancımı kaybettim, Tanrı'm! İnandır beni.

Apoletleri düşerken vicdanın,
şeytanı etten kemikten yaratan bedenlerce,
ateşe verildiğinin şahidiyim, Tanrı'nın...

Bu yük ne ağır,
bu yük kimsenin cennetine göre değil,
bu yük sığmıyor cehennemime!

Kimin kitabı aklayacak siyahımı?
Hangi kan döken emir,
örtecek kanamamı?

Tanrı'nın bana sunduğu ahlâksız bir teklifti; yaşamak...
Kabul ettim ya da öyle sandım.
Ki bazen insan, içindeki Tanrı'yı dahi bavulu elinde, kendinden uzaklaşırken yakalıyor,
kırılıyor daha çok...
Tanrı'm kırılma bana!
Bir kitap daha yazsaydın,
inanırdım!

Tanrı gibi...

Ben hep bir baba aradım; bana anne olabilecek...
Bütün fahişeler annem olmak isterken  
ve bütün fahişelerin babam içindeyken...  
 
Sevdiğim insanları tanımak istemiyorum!

Her sabah enseme çivi gibi çakılan soğuk nefeslerin intiharımı bekleyişiyle uyanıyorum.
Ölümü sevişim yanıltmasın, daha değil...
Hayat toplasan yazılacak iki şiir kadardı;
bir geceydi,
kirpiklerinden sallandığım imgelerden,
ve yarı bele kadar sarktığım dizelerden
bir şiir yazdım.
 
Son şiirim, yazılmadı!

Her uyandığımda bütün adamları öldürüyorum babam diye
ve annem sanıyorum her kadını...
Uyumalıyım şimdi, unutmalı ve asla uyanmamalı.

- Uyut beni Tanrı'm, sonsuza!

Beni kimsenin bulamayacağı bir yere, kendime gidiyorum.
Ki kendim güzel bir kadın ölüsüdür,
yaşamanın ne olduğunu en iyi O bilir.

Adı sessizlik olan bir çocuk büyüteceğim;
kırılgandır.
Ses etmeyin, kırılır.

' Bilmediğim her şeyi biliyorum. '

Dilek Akın

S'öz Geçmiş

10/6/2010 - I' Y o l; U m a y

Umay Umay'a

İhtilâllere gebe kalan duyguların Tanrı'larıyız,
infilâk öncesi mağrurlaşan gemilerin hüzünlü rotasında,
suçumuz cezamıza değsin;
Sözümüzü verelim, tutan olmasın...

Bir şiire başlamak gibi bir şey;
Silinirken siyah hayattan,
ölüme yazılan kırmızı...
H'iç ve yoktan!

Aydınlığı ört şimdi, gecenin kızıyım ben.
Kes ve kanat karanlığımın çığlığını ve ört!
Ben siyah'ın kızıyım.

Kendimi attım içimden,
ittim ve düş'tü;
bir ışıktan diğerine kaçmak; acı.

*' Sokakta Kıskıvrak Yakalanmış Bir Aşk Hikâyesi ' nin kırılmış yüzünü gösterdin bana bugün,
dün, yo yoo yarın, karanlıkta, orada;
*' ben seni görmüyordum, sen beni izlerken... '

Görmek değildi istediğim, hayır.
İstediğim bu değil,
h'iç de! Değil.

Yalnızca siyahı görecek kadar körüm,
yalnızca siyahı tutup gömecek kadar kör
ve kırmızı...

Yanlışlıkla! Dökül sesimin ayazına...
Kazayla, çarpmayla, suçla, cezayla, yarayla, belayla...
Neyse ne!

Bu ayaz ki; alaz!

Bazı kadınlar yazmakla kanar, bazı adamlar ve bazı Tanrı'lar,
yazgı dediğin bir kan pıhtısı kadar...

Aydınlığın rengini söndür şimdi ve konuşma,
istediğim bu değil.
İlmek ilmek ördüğüm ölümü,
çözerken düğümlendiği yerden...

Yalnız'ca.

İntiharımın tek şahidi ol istiyorum!
Şimdi,
ışıkları söndür.
Siyah'ıma kırmızı'yı süren kadın...

Dilek Akın

'2010

* Umay Umay

7/5/2010 - Yüzünde Tutulmuş Dilek'ler

' Pelin Onay'a... '

Dilek'lerim kalmış yüzünde,
şiirli ellerinle tut Pelin!

Kaçıncı yüzyıl bu,
sahi kaç yüzyıl oldu şiirler okuduğum yüzünden...
Eski bir uygarlığa dayanıyor, hatırlıyorum;
Bir cinnet anıydı, cenneti yanarken gördüğüm...

Sesim düş'tüğünde ölüme
ve örtüldüğünde
hayatın kaldırma kuvveti suskunluğuma...
Dizeleri yaralı şiirlerini dökmüştün hani,
hani dökülmüştü hece hece hücrelerime,
harf harf dindirmişti içime akan çok kanamalı çığlıkları!

Hatırlıyorum;
ne zaman duysam adını,
sesim acırdı, susardım...
Ne zaman duysan sustuğumu,
kuş sesleri içinde,
susardın...
Seni duyardım.

Hatırlasana;
ne çok sustuk seninle,
ne çok konuştuk sessizliğe gömülmüş...
Ne çok şiir olduk,
ne çok!

Ne çok uzak, ne çok yakındık...
Ve ne çok intihar ettik mısralardan,
soluğu son heceden alacağımızı bilirdik.

Ellerini yıkamadan şiire oturmayan çocuklardık,
büyüdüğümüzü hatırlatacak olsa biri;
gelmişine geçmişine...
Ağlardık!

Sen hüznü Mayıs'ın,
ben Ekim'in ölüm kırılganlığı!
Adı bahar olan ayrı mevsimlerin,
aynı masalında buluştuk...

Delikanlı postuna bürünmüş eli kanlı adamlar tanıdık,
ve bacak arasından imge dilenen ve çıplak ve küçük şaircik kadınlar...
Şiiri bahane edip soyunur,
kendi kalemlerini becerir de doymazlardı hani!

Biz hiçbir şiir için soyunmadık oysa,
ki soyunsak soyunsak...
Şiire soyunurduk!

Ağzımızı bozardık sonra,
bozulurdu çığlıklarımıza tuttuğumuz orucumuz,
kafamız en çok buna bozulurdu;
dünyanın zarı bozuktu!

İki küfür etsek derdik,
şarap içsek,
kalemlerimize sürte sürte bileklerimizi kessek...
Yine de bu dünya adam olmazdı,
bilirdik...

İşte biz en çok bu yüzden,
en çok bu yüzden...
Elimizi şiire buladık!

Adımız şaire çıktı bir kere,
şimdiden sonra
ne zaman kusacak olsak içimizdeki zehri;
şiir sanırlar!

Miladın neresindeyiz şimdi,
sahi milattan ne kadar önceydi şiirler tuttuğum yüzünden...
Tarihe yazılmamış devirlere dayanıyor, hatırlıyorum;
karşılıklı,
iki kadeh intihar ediyorduk!

Dilek Akın 

İstanbul  '060510

13/1/2010 - Yaralarından Ayrı Düşen Kabuklar

Yaralarından ayrı düşen kabuklara ithaf edilmiştir.


Sana kanattığın yaralarımın düşen kabuklarını gönderiyorum,
bir de neşter,
yeni yaralar açabilesin diye...

Emir kipiyle hazırola geçen cümleler kurmaktı niyetim
sev beni demek mesela
ya da öl beni!

Sözünün dilimin ucuna dikildiği,
bakışının gözüme mıhlandığı,
teninin tenime işlediği bir geceden bahsedeceğim sana...
Hani içimde bitap düşmüş,
ağır yaralı erkekliğinin dolaştığı...

Adama benzer bir adın vardı hani
adım mahiyetinde koşarayak kaçışların
ve nefesinin cinnet ko(r)kusu...

Sağ yanıma düşmüş esmer telaşın,
sol yanımdan ürken dokunuşların, 
adama benzer bir yanın vardı hani
adıma benzer bir dileğin...

Kelimelerin kendi mezarını yazarken cümle içimde
nasıl da çoğalıyor harf harf cesetliğim...

Biteni başlat değil,
gideni getir değil,
öleni dirilt değil dediğim...
Hiçliğin varlığa büründüğü bir günden bahsediyorum sana,
hani tırnaklarımın etinde kanadığı...

Sancılı bir heceyle dokunduğun dudaklarımdan damlayan kanlar
o en temiz,
o en masum,
o en günaha alaycı bir gülümsemeyle başkaldıran avuçlarına dolarken
şaraptan kutsaldı inan.

Gecenin mor rengine dolaşan
dolaştıkça daha mor çürüğü çarşafta pıhtılaşan
ölgün rengin,
biz rengi bir cinayetin sökülmüşlüğüne yama olamayan ay ışığında
saklanan meçhullüğümün
ve mahçubuyetimin sızısını doğururken parmak uçların
ve akarken yaralarıma kanlı cerahetin...

Kanamaya yüz tutmuşken saf dışı bırakılmış sancılarımızla
o utangaç,
o mağrur,
o intihara meyilli yüzlerimize gerilen çarmıhı inşa ediyorduk.

Ellerim kal diyordu,
gözlerin git,
dudakların kal diyordu,
sözlerim git,
içim kal,
dışın git...

Sev ya
da öl!

Yaralarından ayrı düşen kabuklar kadar
yolumuz vardı,
Tanrı katından cehennemin en dibine...

Hepsi hepsi iki ayrı yaraydık,
aynı bandı arayan...
Bulamadık;
kabuk bağladık,
düş'tük!


Altşiir: Yarayı bağlamaktan vazgeçen kabuk
biliyordur;
yarasından ayrı düşen kabuk,
acır!


Dilek Akın

İstanbul '2009

13/1/2010 - Anadilim; Susmak!

http://yazdeditanri.blogspot.com/

30/11/2009 - Ölüme Bir Adım; Dilek

        Adınla başlıyorum şiire; James,
        terkinde zamanın
        gizine düş'tü tin
        nefesin s'esime...

 

Hayatı şaşırtmaya devam ediyorum
bir yaşıma daha girdim
yirmi altı yıllık düş sancısı dökülen avuçlarına
kelime kelime çürüyen gerçeğe varamadan...

Ah! James...
Ne çok diledim
ne çok dilendim ölümü, avuç açıp hayat avlularında
ki adım'dı
babamın kuyuya bıraktığı
bir dilek'tim
annemin düşürdüğü
yanlışlıkla hayata...

Ah! James...
Bu gidişle, geç kalacağım ölüme!

Tehlike anında camı kırıp okunacak şiirler yazmak istedim
içimden geçen hayatın içinden geçmek istedim
dünya kaç bucak bilmek istedim, bir keresinde
niyetimi bozmak istedim
bir yandan yazarken
diğer yandan kendimden silinmek istedim...
Bazen susmak ağız dolusu, bazen de James
baba ol istedim yetim dizelere...
Ama en çok;
bu şiire gömülmek istedim!

Bilirsin,
ölmek; huyumdur.
Ki hastalığı yaşamak olanın
ölümdür tek ilacı...

İntihara gebe bir maviyim şimdilerde
bu yüzden siyah şiirler kusuyorum.
Acı beni çekiyor / mıknatıs gibi
acı ki çektikçe uzayan / bir sakız gibi...

Tanrı'nın son adı sen ol istiyorum James,
adını dikip hayatıma
yeniden doğmak istiyorum.

Yırtık ceplerimden dökülen masallarımı toplamış gelirken
kendimi kaybettiğim yerden
beni bul istiyorum.

Hergün yeni bir intihar meyvesi veriyor
ruhumun bağlandığı dilek ağacı...
Hayata açan kelimelerim harf harf d/üşüyor
harfler düşünce ölürler mi James?

Hiçbir şey aynı kalmasın istiyorum / harfler dışında
ve sen beni her öldüğümde kelimelerimden tanı!

Söylesene James
bir şiirin sonunda, biten
şair midir?

        Saat de geç olmuş
        ölmeliyim bu şiirden!

Altanlam: James; etrafa saçılmış çocukluk masallarını toplayarak gelen hayâli bir doğum günü kahramanıdır.
Babası varken yok olan herkesin kendi içinde uyuttuğu bir James'i vardır, çünkü bu yalana ihtiyacı vardır.
Her yıl aynı zamanlarda yaşama sebepler taşıyan James, gün gelecek kendi yokluğu altında ezilecektir
ve James'in çocukları hep aynı yalanı söyleyeceklerdir;
' Babam öldü. '

Dilek Akın

Ekim '09
Yirmialtıyaşsenfonisi

27/10/2009 - Küçük Tanrı’lar; Sen’im Ben’in

Küçük Tanrı’lardı
tenimi teninden bıçakla ayırdılar
ruhumu huyundan
gözlerini ellerimden…

Küçük Tanrı’lar
tırnaklarımı etinden çektiler
sesini dudaklarımdan
aklını başımdan…

Birkaç küçük Tanrı
sen zarımı yırttılar
kalbimi kalbinden sıyıracaklardı;
bulamadılar!

Dilek Akın

’041009

Anafilya - Aralık Dergisi '09 

Sayı 102

3/7/2009 - Batıl Şiir Duası; Manifesto

11/4/2009 - Dilek Mezarlığı

11/4/2009 - A'Lubnatsİ

20/3/2009 - Gözlerinden Kayan Binbir Yıldız Masalları

Gözlerinde uyuttuğu yıldızlar adına,
‘ Biz O’nunla karadelik gibiydik ‘ diyen Işıl’a...

İntiharın eşiğinden döndüm az önce
saat gece yarısını vurduğundan
eşiğe takılı kalan ponponlu terliklerim
bir masal saçmalığına kurban gitti
kırılmıştım
tüm kırılmışlıklarımı üst üste dizmiş
dipsiz bir uçurum kıyısından kendimi bırakmaya hazırlanıyorken
dur bile demeyen Pollyanna'dan dost olmazdı anladım
içinde besle büyüt yıllarca
kendi infazına göz yumsun
Bugün Pollyanna'ya rest çektim bayım
büyükannemin kılığına bürünse de
açmayacağım hiçbir masal kapımı

Masalların acıtan taraflarını törpülemeye kalktım az önce
gerçeklerin keskinliği size zarardı bayım
en az Pollyanna kadar kırgındım size
eski kırık kalbini getirene yenisini veren bir kampanya da yoktu üstelik
umudumun yırtık zarını güzel yalanlarla yamaladım
dikiş yerleri siz kanadı bayım
bir film şeridi gibi gözümün önünden geçerken aldanışlarım
acilen hayatıma cüzi dozda şiir almalıydım

Şiiri fazla kaçırdığım bir akşamda
kendimden geçiyordum
size uğradım
çok kalmayacaktım
mevsimsizliğime dokunurken
güzden geçtiğinizi söylediniz
her akşam aynı satır başında buluştuk sonralarda
kağıttan uçaklar yapıp
cam kenarında afili bir yere iliştirip aşkımı
gönderdim yüreğinize
paragraflar boyunca seviştik sonra
bütün imla suçlarını işliyorduk
failiydik kusursuz imhaların
de’ler ve ki’ler ayaklandılar
virgüller aşktandı, dokunmadık
önümüze gelen noktaya kaç sille
sayamadık

Aşırı dozda şiirler almıştık yine
parantez aralarını boşaltmaktan aranan iki zanlıydık
- ' mevsimsiz, zamansız aşka yardım ve yataklıktan ... ' -
ojelerini bozduğumuz tırnak işaretleri arasında yer alıyordu isimlerimiz
iğne deliğinden cennetler geçirirken biz
kimin umrundaydı

Şiirlerin masallara bulaştığı bir anda
miş'li zamanların laneti düştü üzerimize
elimiz kolumuz bağlandı dilek kiplerinde
mutlu sona doğru
bir cümleden diğerine geçerken nefes nefese, kan ter içinde
azami hız sınırını aşmaktan yargılanacaktık bir de

Yıldızların kuyruklarının kesildiği hecede soluklanırken
kimliği bilinmeyen mevsimlerce ateşe verilmişti masallar
aşkın kan kaybeden apoletleri düşüp kırılırken
' Güz sadece bir mevsim değil 'diyordunuz bayım
gözlerimden dökülen yıldızlar avuçlarınızdan kayarken
tutmadığınız her dilek kendi mezarını kazıyordu

Koynumda beslediğim ihtimal mevsimsizliğe büyüyorken
kollarımı açabildiğim kadar sevmiştim sizi bayım
boyumca yalnızlığım var şimdi
DNA'sı ihanetin Güz’e dönümü

Ben sizden geçiyordum bayım
bir şiire uğradım
düştüğümde beni gördünüz sandığım
kör kuyuydunuz
Güz bir mevsim değildi anladım;
gözlerime inen perdede sahnelenen aldatılışım,
kırılmışlıklarımdan görünmeyen mutsuz sonsuz masallarım...

Dip bucak temizlik yapmaya karar verdim masallarda
ne Pamuk Prenses'in çürüyen elması kaldı
ne Hansel ile Gratel’in ekmek parçalarını yiyen kuşların pisliği ormanda
ne Pinokyo’nun tahta tozları arasında yalanları
ne de külleri Pollyanna'nın
intiharın eşiğinden dönerken bayım
içimde kalan siz kalıntıları
bir şiirde can verecekti

Şiirden de geçtim bayım
kendime geldim
masallar duruyordu
siz yoktunuz


Altşiir : Güz keşke bir mevsim olsaydı.
Hazan’dan Zemheri’ye geçerdi.
Hiç değilse...


Dilek Akın

090309 / İstanbul

Anafilya / Sayı 94

13/3/2009 - Bu Şiir Yazılmadı; Ölgün Düşlem Esrikliği

31/12/2008 - Günah Eskizinde Yaşama Davet

20/10/2008 - Sızımın Gizi; Ölü Ruhta Yara İzi

18/10/2008 - Ütopik Yalanlar; Yalnızlığa Sen Kala

Fotoğraf: Henri Cartier- Bresson

bulduğumda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yol şeytanın ışığında
sonu intihar
bir bıraksam hazırdı gitmeye
paçalarından yakaladığım gölgen
ölüme ıslık çalarken baykuşların yırtıcı çığlığı
hayattan s/es arıyordu ölüsü dirisi bir düşlerin
hiçbir ışık kapatmıyor karanlığı
korkuyordun
içinin karanlığı
dışının karanlığı
yalnızlığın karanlığı bulaşmış birbirine
karanlık ki yalnızlığın günahkâr peygamberi
karanlık bir virüs gibi dolaştıkça hücrelerinde
düştükçe d/üşüyordu tutsak kelimelerin dilinin ucundan aşağı;
bazen ölüm bile çare değil unutulmaya
ve nerede unutursan unut kaybedilmiyor yalnızlık

hızlandırılmış bir sevişme sahnesiydik biz seninle
tensel çelişkilerinin mahrem yerlerini
sterilize yalanlarla örtüyordu
hoyrat dokunuşlarım
Tanrı sanıyordun beni içimdeyken
Tanrı çıplaksa melekler fahişedir

bıraktığımda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yola saçılmış doğmamış çocukların
meze oluyordu aç bir sokak kedisine
koynunda yalanlar beslerken
ütopik yalanlarla örüyordun
Tanrı'nın çıplaklığını;
ki unutmak unutulmaktan doğuyor
Hey Tanrı! Senin Tanrı'n kim? Yoksa... Sen de mi unutuldun?

unutulmuş bir sevişme sahnesiydik biz seninle
sevişir gibi yaparken yalnızdık

Dilek Akın

Forum Edebiyat Dergisi / Sayı 5

Anafilya - Ağustos Dergisi

Sayı 98

6/10/2008 - Yaz Dedi Tanrı II

Ne düşünüyorsun Tanrı'm
Tanrı'yı
Ama... Senden başka Tanrı yok
Bir diğer Tanrı olmaması bunu düşünmemem anlamına mı gelir? (!)

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan gizli şiirler mesela / kafiyesiz olsa da olur
yazarım dedim

Çok sesliliğinde hayatın
herhangi bir ölüm sessizliğine bürün
sus susabildiğine
ya da konuş
haykır hatta
kes at sustuklarının kemikleşmiş dilini
en çok isyan et
ölümüm mor rengine ne de yaraşır isyan

Yaz dedi Tanrı; Aklından bir Tanrı tut mesela / karesi ikiye bölünebilsin
yazarım dedim

soruları cevaplardan çıkar
oluru olmaza böl
varlığı yoklukla topla
kalanı gidenle çarp
elde var bir yarı Tanrı / bir yarı ölü
her şeyi hiçlere ayır, bırak
dillenirken yalanlar
demlensin gerçekler
yaşama öl,
ölüme yaşa
sebebin sonuçsuz,
suçun cezana denk (!)

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan kaç mesela / görmezden gelsin, eli kolu bağlı
yazarım dedim

yorgun martının uçmaya kalan son umudunu kır
melekleri göm toprağa
kopar kelebeğin kanadını
söylediğin şarkıyı vur notalarından / ağzın dilin kan revan
şahlanırken gölgeler
müstehzi bir kahkahaya tutun, çık
dizlerine kadar girdiğin günahtan
aç gözlerini ölümün
yaklaştığını bilmezken Tanrı'ya
ve Tanrı içten içe sokulurken sana
ölüm sana aynı gözle bakmayacak
kendi ölümünü kendin yaz.

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı inkar et mesela / kimse bilmese de olur
yazarım dedim

diyalektik bir sancı sarmışken bedenini
sonları başa sar
kapat güneşin ışığını
ay tutunsun avuçlarına
söndür yıldızları parmak uçlarınla
alaşağı et dünyayı bir tekmeyle
hayatı sık, posasını kaldır at çöplüğe
ölümse ölüm
tut çıkar ruhunu içinden
bitsin bu esaret
bedenin
ilk gün kadar güzel
saçların tel tel
dudakların şarap tadında
ve belindeki gamze ...

Yaz dedi Tanrı; Müptezel bir Tanrı yarat mesela / ölümlerden beğendiğin ölümün kaburga kemiğinden
yazarım dedim

pervasızca seviştiğin cümlelerinden bir Tanrı doğur
göğüslerinden taşan damıtılmamış cerahatle emzir
büyüt gölgesine sığınabileceğin kadar
haritada olmayan karanlık kentin
akrebin vurmadığı saatinde
tüm Tanrısal apoletleri düşür
ve zamanın olmadığı o yerin şuursuz gelgitinde
Tanrılığını unutan şaşkın bir Tanrı yarat
gururlan eserinle
kutla kendini yahut kutsa ...

Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı söyle mesela / konuşmasan da olur
yazarım dedim

Tanrı oku dedi,
anlamadın
okumadan yazamazdın
hayat okunur ölüm yazılır
ve unutma herkes kendi ölümünden sorumludur ...

Yaz dedi Tanrı

yazdım !

Yaz dedi Tanrı; yazdıklarını sil mesela / izi kalmasın
silemem dedim

Sil dedi Tanrı

silemedim !

Yaz dedi Tanrı; gülümsedi

Ya ben Tanrı değilsem

. . .

Dilek Akın - Yaz Dedi Tanrı / Yazdım '08

26/9/2008 - Sylvia Plath'a Mektuplar I

- Ne düşünüyorsun Sylvia ?
- ölümü

23/9/2008 - Sylvia Plath'a Mektuplar II

...
sonra
sustun bir gün
kesildikçe sesin
kan damlıyordu kaleminden

yaşarken yazmak ölümü
ne büyük sanattı
ah Sylvia
sen bunu beceremedin

korktun
kabul et
kaçtın yanıbaşındaki gölgenden

sen her gün biraz daha ölüydün
devleştikçe gölgen
öldükçe
öldün
gömüldükçe karanlığa

sen zaten bir ölüydün !

o sırça fanusta
hücrelerin vazgeçmiş hayattan
ölüm solurken her zerren
üzerindeydi gölgen bedeninin
ah Sylvia
bilemedin

*'... o sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür '



Dilek Akın
'2006

*Sylvia Plath

18/9/2008 - Nü Veda; Ayrılığa Dudak Payı

9/9/2008 - Ucu Kırık Şiir; Bitevi Yokluk Tınısı

16/7/2008 - Aşk; Bir (B)ölme İşlemi

20/2/2008 - Olsan, Hiç Olmadığın Kadar

20/2/2008 - Şair'e - Şair'den

14/2/2008 - Bir Masalın Son Cümlesinden Kaçtı/m Çocukluğum

10/2/2008 - Şiirlere Saklandım / Bul Beni

özneliğimi gizlediğim cümlelerde
sakla kendini satır aralarına
kimseler görmeden sevişelim kelimelerde...

son nefesini veriyor sözlerim / şiirlerle yıka, öyle göm

ısmarlama yüreklerle yaşanmaz
sevda kuytularına sığınır bir dilenci
avuç açar şiir avlularında
yaşlanırken bugünler
dünleri doğurur durur yeniden

yaşama sustum / sen de sus bana

gel diyebilmek kadar zor
bir gidişi beklemek
oyalanır korkular
bir çelmeyle hayaller düşünce
sus(a)mak kana kana
bir tutam nefese
ve aşka

sesimin gölgesinde kal / orada seni bulamazlar

bozulur aşkın tuttuğu lades
ve tutunduğu bileklerinden hoyratça
kesilebilir sevda buza
şiirlere sığınılır
üşüyünce duygular

anlamsızlıklılardan bozma anlamlar kuşatmasında
tek bir ses yankılanır boşlukta;
gelmeden gitme bir daha...


Dilek Akın

Ritm-i Albania / Ocak'ikibinsekiz

9/2/2008 - Gözyaşlarıyla Ört Üzerimi

önce gözlerin elveda diyordu
belli ki gidiyordun
ardışık acılar kervanına kıvrılıp
parantezler içine sakladım eksilen kimliğimi
kadehe şarap dökecekti
yüreğe umut yokluğun
kör kuyulara rengarenk dilekler atar
örterdim ayrılığın en mahrem yerlerini

ucuz romanlarda okumuştum;
-e halinden girilip -den halinden çıkılırdı
hoyrat sevişmelerin
çoğul başlayan her gece
yıldızların kuyruğunda hayallerle kayar
tan yerine düşerdi tekilin firariyle
göğüs kafesime sıkışan duyguların ayak izlerini sürerken
kalemimin kurşunu kanatıyor sayfaları

içimde giydirilmeyi bekleyen bir boşluk
ne koyarsam koyayım çıplak kalıyor
ruhumun karanlık odalarından geri çekmeliyim belki de
açık arttırmaya çıkardığım kehanetlerimi
hiçbir ateş su doğurmayacak biliyorum
günah çıkarma seanslarımda

cızırtılı bir plağın deforme olmuş ritminde
gizliyorum şuursuz hıçkırıklarımı
parmak uçlarınla görmeni isterdim
dilimin ucunda bıraktığın eflatun tadı

tozlu raflardan indirmeliyim çocukluğumu
topuklu ayakkabılarımın solosunda
gidenle dans etmeye utanıyor gözyaşlarım
kadın olduğumun tüm belirtilerini
özenle çıkarıp asıyorum askıya
gözlerinle duymanı isterdim oysa
mecazi kelimeler kıskacında
anlatamadıklarımı


Dilek AKIN

9/2/2008 - İçime Kapandım / Aç - Monolog

8/2/2008 - Med Cezir Gölgesi

G ö l g e o y u n u n d a n …

acının kaburga kemiğinden yaratılmıştı aşk
ne kadar gerçek olabilirdi yaralamayan bir sevda masalı...

kendimi sakladığım kabuğu kırdım
yırtık gülüşleri dikerken dudaklarımda
diyetini ödemeliydik
yağmurla y(ık)anan lirik yalnızlığın

kan revan içindeydi kestiğim ümitler
tek bir pıhtıdan doğuyorduk
kutsal şarapla yıkadın ruhumu
arındım;
dudaklarım üzüm rengi

eğreti dirilişlerin parmak izlerini sürerken
ellerin (d)eğildi derinlerim(d)e
bir no(k)taya dikmiş gözlerini
acının resmini çiziyordu Tanrı

Tanrı'nın şarkılarıyla dinlendik

suskun bir tiradın gamzelerinden
(ç)aldığım mayhoş tatla can bulduk
akordu bozuk dokunuşları öğütüyorken teninin pürüzü
dikenli sularda yalınayak yürüyorduk

eğreti düş/üşlerde dillendik

yasakları bertaraf etmekti aşk
duvarların ötesinden dökülen siluetinle
tüm günahları içmeliydik
yer çekemezdi bizi
bulutlarda sevişirken

aynaları yırttım;
illegaldi tüm çığlıklar
ben döküldü suretimden
seni gördüm
paçavra ettiğin yıldızlarla
yaralarımı sarıyorken
ben kokuyordu nefesin

örselenmiş yenilgilerde demlendik

gölgemi kemirirken yokluğunun dişleri
doyuyordun hiçliğime
yittikçe çoğalıyordu gaip suskular
buruşuk bir perdede oynayamazdı
iki bulanık gölge

paslı bir teraziye ruhumu bırakmış
aşırı dozda düşler yutmuştum
sakar bir dilden
fısıltılar düşüyordu boşluğa
aşkın anadiliydi gözyaşı
suyun rengi devrilirken üzerime
biliyordum;
her (b)aşka yolculukta
bir artı bir kendine eşitti (!)

karesi de kökü de acıya eş; tek kişilik bir yanılgıydı aşk
hangi kanun c/esaret edebilirdi aksini (s)imgelemeye...

bir artı bir eşittir bir ( 1+1=1 )

M e d c e z i r ç a l k a n t ı s ı n a …


Dilek Akın 

Anafilya - Temmuz Dergisi

Sayı 97

8/2/2008 - Yalnız/lık Tınıları

Tutsam şimdi hayatı boşaltsam
kalpten kalbe nakliyat var mıdır
tüm kırılmışlıklarımı taşıyacak...

kaptan en yakın yalnızlığa çek !

yaşamın bodrum katına kapattım kendimi
burada ışık yok../..ışığa kara düşürenler de
demir parmaklıklı camın ardında
gelen geçen renkli pabuçları izliyorum
hangisinin yere vuran gölgesi birleştirebilir
parçalanmış duygularımı

afedersiniz sizi bir yerden tanımıyor olabilir miyim ?

kim dokunduysa bir yara izi
öğrenmiştim oysa sakla(n)mamayı
üzerini örtmeyince
daha çabuk kapanıyordu yaralarım../..kabuk bağladıkça kanattılar

peki sen anne
nasıl mutlu olabildin dünyaya gelişime
ah! mutlu sonlar değil mi
içimdeki Pollyanna can çekişiyor
hiçbir son mutlu değildi kandırdım seni
üzülme diye hiç söyleyemedim
üzüldüm anne, üzdüler
buranın iyi bir yer olmadığına artık eminim
bir kondom artığında çürümeyi yeğlerdim
hiç başlamadan bitseydi yaşam
şimdi alsan beni tekrar içine, saklasan

yıldızların gizlenecek yeri var mıdır ?

iki elini ensesinde birleştirmiş yalnızlık
uzanıyor karşımda
bir yandan keyf-i alem ıslıklar çalarken
fırlattığı haylaz gülümsemeler
yapışıyor yaşama silik ruhuma

örümceğin ördüğü ağdan sızan
yalnızlığa ince telli vuruşlar çınlıyor odada
nasıl da ustaca çiziyor yolunu

Tanrı'm kader dediğimi baştan yazabilir miyim ?

ölümün bemolü yaşamın diyezine çalıyor
yıldızlar tutanak tutarken toprağa
tüm repliklerim düşüyor../..kim kaldırır
yaşarken öleceğimi fısıldarken
ölürken yaşayacağımı kim soyleyebilir
sığınabilecegim bir tek hikaye kalmamış

boş yeri olan bir masal var mı bildiğiniz ?

suskunluğum büyüdükçe
kalp atışlarımın aksak titrek sesi çoğalıyor
şarkıdan kaçan kupa kızı kendini asarken
sinek vızıltısı bile yok ortada../..değil sinek valesi
beni içine çektikçe zevkten dört köşe olan
paytak bacaklı bir fahişe şimdi sessizlik
içimden şiirler geçiyor../..tutamıyorum
bir şairin kemikleri sızlarken
suskunluğuma gömün beni

tek başıma ölmemeyi becerebilir miyim ?

çatlamış dudaklarım arasından süzülüp
düşen gözyaşlarımı ay ışığında kurutuyorum
kemirgen bir uğultu yükselirken
karanlığın yitik kasvetinde
küfürbaz, sarhoş, salyalı zamanın ağzını kırıyorum
saatler yok artık../..akrep - yelkovan serbestsiniz
boş saksılara umutlar dikerken
ürperiyor yalnızlığın pervasız dili

yalnızlık çek ellerini üzerimden !

ilk kez kalem tutuyor gibi ellerim
üzerime devrilen kimsesizlik enkazında
buruşuk bir peçeteye yazıp versem
yeniden söyler mi hayat şarkımı
iliklerime kadar soyundum sana hayat
bekaretini aldığın duygularımın günahı boynuna

kaptan yalnızlığın uğramadığı ilk durakta indir beni !

rotasız bir gecede Tanrı'nın etekleri altına sığınıyorum...


Dilek AKIN / Müsveddeler

8/2/2008 - Yaz Dedi Tanrı

kelebekler vardı önce
geceden uçmaya güne
kanat çırpan
gizlice...

yaz dedi tanrı;
gökten sağnak hüzünler yağarken,
kırlangıcı çığlığına
göm dedi.
yaz dedi tanrı; kendini boşluğa bırakmaya hazırlanan
yorgun sesini at sırtına,
bebeğin yüreğini
kirlet dedi.
yaz dedi tanrı; ruhun sırra kadem bastığı
bir ayrılık öyküsünde,
aşığın sevdasına
sırt dön dedi.
yaz dedi tanrı; peşin sıra kovalarken
inandıklarının inançsızlıgı,
meltem esintisini
kov dedi.
yaz dedi tanrı; güneşe bulanmış
karanlık gölgeler aldatmacasında,
uçurtmayı toprağa
çiz dedi.
yaz dedi tanrı; bir yoktan iç çekişin
nefes kesen çığlıklarıyla,
güneşin doğuşunu
batır dedi.
yaz dedi tanrı; dokunmadan yağmurun ürkekliğine
en arsızını fırlatıp kahkahaların,
ayın şehvetini
söndür dedi.
yaz dedi tanrı; esmer tene yaraşırken
rengarenk umutlar,
varolmanın yokluğunu
hatırlat dedi.
yaz dedi tanrı; bir yalanı yakmış
tüttürürken dudakların arasında,
kelebeğin kanadını
kır dedi.
yaz dedi tanrı; gölgeleri örten ışıklar
yankılanırken gözlerden,
gerçeği düşe
çevir dedi.
yaz dedi tanrı; acının cüssesi
ağır gelirken bir ölümden,
umudun ışığını
kapat dedi.
yaz dedi tanrı; hic yazılmamış bir şarkının
notalarında çırpınırken,
matemin karasına
ak düşür dedi.

y a z d e d i t a n r ı

yazdım!

sil dedi tanrı,
durma!
şimdi bir bir
sil…

s i l d e d i t a n r ı

silemedim!

kelebekler öldü sonra
geceden uçmaya güne
kanat çırpan
gizlice...

yaz dedi tanrı,
gülümsedi;

y a b e n t a n r ı d e ğ i l s e m

...


Dilek Akın
'2007

Anafilya - Haziran Dergisi '09

Sayı 96