27/10/2009 - Küçük Tanrı’lar; Sen’im Ben’in
Küçük Tanrı’lardı
tenimi teninden bıçakla ayırdılar
ruhumu huyundan
gözlerini ellerimden…
Küçük Tanrı’lar
tırnaklarımı etinden çektiler
sesini dudaklarımdan
aklını başımdan…
Birkaç küçük Tanrı
sen zarımı yırttılar
kalbimi kalbinden sıyıracaklardı;
bulamadılar!
Dilek Akın
’041009
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : dilek akın, küçük tanrılar, sen'im ben'in, sen zarı
|
3/7/2009 - Batıl Şiir Duası; Manifesto
Bazen yaşamak;
ağır ve ağrılı bir ölüme sebebiyettir.
Hayat tıkılıp kaldığın bir fanus olduğunda ölüm; tek nefes alma şeklidir. Her şair nefes darlığını şiirle genişletir. Batıl bir inanca göre; şiire sağ ayakla girmem gerekiyordu sağım solum belli olmuyor bugünlerde ve omuz kavgasında meleklerim. Şiiri kalemine göre uzat diyorken Tanrı mürekkepten çalmayı düşündüm ki düşünmek; ağır suç düşünüyorsun o hâlde susacaksın sırf bu yüzden şiirimden sürgün edilebilir toplama kampında imge dilenen bir mülteci olabilirdim ve yetersiz mürekkeple çarpık yapılaşan şiir taşıyamaz gerçekleri, başımıza yıkılabilirdi. Dualarla ölüm ertelenmezdi elbet ben de yaşayan her şizofren melek gibi şiirin dize doğuran rahmini bir duayla tıkadım. Batıl bir inanca göre; umut ışığı kısıldıkça ve kısaldıkça düşler şiirler uzar... Tanrı'm, beni uzun şiirlerden koru! Âmin. Batıl inançlarım yoktu esasında, ama batıl bir inanca göre yazıyor dahası yaşıyordum. Kapı çalmamış, postacı gelmemiş ve getirmemiş kabul görmemiş dualarımı diyerek her aklı başından göçmüş insan gibi ben de günahlarımı çıkarıp kirli sepetine atmalıydım. Tanrı uygun gördüğü derecede yıkar hayatla ölüm arasına gerdiği yazgıdan ipe asar omuz kavgası henüz bitmemiş melekler tarafından toplanırken geçer karşısına - belki bir sigara yakar - ve başlardı günah kâr - zarar problemimi çözümlemeye... Hayır, hayır! Bu bir şiir efsanesi değil, bildiğin insanlık (k)ayıbı. Ayıp ki yorganın altına sığmaz oldu. Dualarla giriş çıkış kapıları tutulmuş şiirde uygunsuz cümleye park edebilir, dizelere çöp atabilirsiniz. Merdiven altlarında sevişebilir, şarap içebilirsiniz. Yalnız günahlara basmak, sevapları koparmak yasaktır. Çarpılırsınız! Hayat tıkılıp kaldığınız bir fanus olduğunda ölüm; bir nefes alma biçimidir. . Şimdi... Ölebilirsiniz! Bu şiiri Tanrı'yla bizden daha yakın münasebette bulunanların erişemeyeceği yerlerde meleklerin didişmesine göz yuman koşullarda şeytandan uzak hayat şartlarında ve cehennem sıcaklığında saklayın. Unutmadan; Reçeteyle ölünmez! Tanrı'm! Hayat kısa, şiir uzun...
Şiirden dönenin kalemi kırılsın!..
Dilek Akın İstanbul '2008
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : Dilek Akın, batıl şiir duası; manifesto, hayat kısa, şiir uzun, şiir efsanesi, reçeteyle ölünmez
|
11/4/2009 - Dilek Mezarlığı
Ben bu satırları yazarken sen çok uzaklarda öleceksin!
Adımı ölüm koy, her öldüğünde beni hatırla... Dilek dilendiği kadar vardı Ve ölüm Yaşandığı kadar… Tanrı ölümü düşürdüğünden hayata Kan duman yaşanan Bu O’nun beceriksizliği (!) değil Dilek dilenmeye eğilmediğinden Ölüm duman direnen Yazgı (!) bu değil Vakit ölüm üstü şimdi Ki ben ilk kez yaşamıyorum bu seferi Dölyolundayken başlamıştı ölüme kalım yarışım Ve zafer bayrağımı sallayarak düştüğümde ana rahminden Vaftiz edildim ölümle Binbir ölüm heceleyerek söktüm okumayı Ve yalnızca ölüm yazmayı öğrendim Yaşamayı değil belki Ölmeyi kendim seçtim En çok Azrail’i kıskandım Aynı zamanda her yerde nasıl olabiliyordu Bir görüş vaktinde elbet soracaktım bunu Ama ölmek en çok anneme yakışırdı Azrail’i reddeder En şık ölümleri giyer çıkarırdı En son babam terk ettiğinde öyle bir öldü ki Bir daha ölecek hali kalmadı Oyunlarını bir tekmeyle yarına atmış Çek defterine yazılmış baba sevgisiyle büyüyen Eli yüzü ölüm kokan bir çocuktum Hayata sıkı tutun demişti annem Acısın avuçların, kanasın Bırakırsan Ölüme düşersin Çalakalem düşler doğururken şiir şiir Toprak kanar diz(e)lerin Durduramazsın Esrik no(k)taların kendini astığı bir şarkıda Dilime yapışan nakarat şimdi ölüm … En şuh yalanları takarken saçlarıma Sırtımı dayadığım masallar taşımıyor beni Ne kadar bağlıysam yaşadığıma O kadar söküldüm Hayat tutuyor olur olmadık Kanla karışık ölümler kusuyorum Aşırı gerçek kaybeden tüm dileklerimi İçimde saklı mezarlığa gömüyorum Kendi mezarıma... Öldüğüm dileğimi sorsaydın;
' Baba ' derdim ...
' Öldüğümde beni içine göm! ' Dilek Akın
Albania '2007
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : dilek mezarlığı, dilek akın, adımı ölüm koy, dilek dilendiği kadar var, vaftiz edildim ölümle, ölmek, anne, azrail'i red
|
20/3/2009 - Gözlerinden Kayan Binbir Yıldız Masalları
Gözlerinde uyuttuğu yıldızlar adına,
‘ Biz O’nunla karadelik gibiydik ‘ diyen Işıl’a...
İntiharın eşiğinden döndüm az önce
saat gece yarısını vurduğundan
eşiğe takılı kalan ponponlu terliklerim
bir masal saçmalığına kurban gitti
kırılmıştım
tüm kırılmışlıklarımı üst üste dizmiş
dipsiz bir uçurum kıyısından kendimi bırakmaya hazırlanıyorken
dur bile demeyen Pollyanna'dan dost olmazdı anladım
içinde besle büyüt yıllarca
kendi infazına göz yumsun
Bugün Pollyanna'ya rest çektim bayım
büyükannemin kılığına bürünse de
açmayacağım hiçbir masal kapımı
Masalların acıtan taraflarını törpülemeye kalktım az önce
gerçeklerin keskinliği size zarardı bayım
en az Pollyanna kadar kırgındım size
eski kırık kalbini getirene yenisini veren bir kampanya da yoktu üstelik
umudumun yırtık zarını güzel yalanlarla yamaladım
dikiş yerleri siz kanadı bayım
bir film şeridi gibi gözümün önünden geçerken aldanışlarım
acilen hayatıma cüzi dozda şiir almalıydım
Şiiri fazla kaçırdığım bir akşamda
kendimden geçiyordum
size uğradım
çok kalmayacaktım
mevsimsizliğime dokunurken
güzden geçtiğinizi söylediniz
her akşam aynı satır başında buluştuk sonralarda
kağıttan uçaklar yapıp
cam kenarında afili bir yere iliştirip aşkımı
gönderdim yüreğinize
paragraflar boyunca seviştik sonra
bütün imla suçlarını işliyorduk
failiydik kusursuz imhaların
de’ler ve ki’ler ayaklandılar
virgüller aşktandı, dokunmadık
önümüze gelen noktaya kaç sille
sayamadık
Aşırı dozda şiirler almıştık yine
parantez aralarını boşaltmaktan aranan iki zanlıydık
- ' mevsimsiz, zamansız aşka yardım ve yataklıktan ... ' -
ojelerini bozduğumuz tırnak işaretleri arasında yer alıyordu isimlerimiz
iğne deliğinden cennetler geçirirken biz
kimin umrundaydı
Şiirlerin masallara bulaştığı bir anda
miş'li zamanların laneti düştü üzerimize
elimiz kolumuz bağlandı dilek kiplerinde
mutlu sona doğru
bir cümleden diğerine geçerken nefes nefese, kan ter içinde
azami hız sınırını aşmaktan yargılanacaktık bir de
Yıldızların kuyruklarının kesildiği hecede soluklanırken
kimliği bilinmeyen mevsimlerce ateşe verilmişti masallar
aşkın kan kaybeden apoletleri düşüp kırılırken
' Güz sadece bir mevsim değil 'diyordunuz bayım
gözlerimden dökülen yıldızlar avuçlarınızdan kayarken
tutmadığınız her dilek kendi mezarını kazıyordu
Koynumda beslediğim ihtimal mevsimsizliğe büyüyorken
kollarımı açabildiğim kadar sevmiştim sizi bayım
boyumca yalnızlığım var şimdi
DNA'sı ihanetin Güz’e dönümü
Ben sizden geçiyordum bayım
bir şiire uğradım
düştüğümde beni gördünüz sandığım
kör kuyuydunuz
Güz bir mevsim değildi anladım;
gözlerime inen perdede sahnelenen aldatılışım,
kırılmışlıklarımdan görünmeyen mutsuz sonsuz masallarım...
Dip bucak temizlik yapmaya karar verdim masallarda
ne Pamuk Prenses'in çürüyen elması kaldı
ne Hansel ile Gratel’in ekmek parçalarını yiyen kuşların pisliği ormanda
ne Pinokyo’nun tahta tozları arasında yalanları
ne de külleri Pollyanna'nın
intiharın eşiğinden dönerken bayım
içimde kalan siz kalıntıları
bir şiirde can verecekti
Şiirden de geçtim bayım
kendime geldim
masallar duruyordu
siz yoktunuz
Altşiir : Güz keşke bir mevsim olsaydı.
Hazan’dan Zemheri’ye geçerdi.
Hiç değilse...
Dilek Akın
09.03.09 / İstanbul
Anafilya / Sayı 94
|
|
Yorum (3) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : masal, Dilek Akın, Işıl, yıldız, karadelik, pollyanna, hansel ve gratel, pinokyo, şiir, aşırı doz, kusursuz imha, imla h
|
13/3/2009 - Bu Şiir Yazılmadı; Ölgün Düşlem Esrikliği
Ne kadar yamalarsan yamala
Gölgenden kanamaya başlamışsın bir kere … Bir şiir yazılmalıydı onlarca yanlışın toplanıp bir doğruyu götürmeye yeltenemediği Dilek Akın iyi bir Tanrı'ydı denildiği bir şiir yazılmalıydı her şiirin bir şairi vardır ne de olsa ve her şair bir Tanrı şiirini yaratan... Üzgünüm Tanrı'm ki üzgünsün sen de bilirim bu şiir yazılamadı. Müstakil, küçük bir şiirdi panjurları mavi iki göz dize yeten düşlere televizyonun üzerinde dantel olan bir şiir umudun sönmeden yanan bir mumda ışıdığı bacasından mucizevi mutluluk tüten cinsten kanı çekilmemiş hani uza(n)mamış boylu boyunca bir ceset gibi... Kalpler kadar temiz sayfaların ayrıldığı bir şiirdi esasında defolu ruhların cerahatlerini akıtmadığı masumiyete hani masumiyetin bacak arasıyla bir ilişkisinin bulunmadığı zamanın kola takılmadığı ve insanlığın saate baka baka ömür karartmadığı açlıktan çıkan kemikleriyle sayıları öğrenen çocuğun tiner parası için köprü altında bıçaklanmadığı ' içmezsem, soğuktan ölürüm be abla ' demediği bir şarapçının ölümün kaygı değil yazgı olduğu bir şiir... Beyoğlu'nda herhangi bir Zeynep'in ırzına geçilmediği herhangi bir Ali'nin abisi ölünce yengesini becermek zorunda kalmadığı ve herhangi bir Ayşe'nin iki koyuna satılmadığı küçük bir çocuğun Tanrı görmesin diye Tanrı kızmasın ve Tanrı cezalandırmasın diye perdenin arkasına saklanıp en masum günahını işlemediği Tanrı'dan korkulmadığı Tanrı'nın sevildiği bir şiir... Kimsenin ölümüne birilerinin kadeh tokuşturmadığı yağmur sularına kanın karışmadığı gökten pul pul ceset dökülmediği ve denizlerde tuz oranının dökülen gözyaşlarıyla artmadığı Elif’in okula giderken mayınlarda seksek oynamadığı küçük Can'ın bombalarla uyandırılmadığı çocukların öldürülmediği bir şiir savaşın olmadığı! Gerçeklerin acıtan soğukluğunun üzerine yalanların örtülüp ısıtılmadığı hiçbir ressamın tuvaline karaların yakıştırılmadığı bir şiir kimsenin hastane bahçesinde ölüme terkedilmediği hiçbir annenin çocuğunu okutmak için orospu olmadığı cami avlularının gaipten bebekler peydahlamadığı Helena'nın eteğinin mahallede konuşulmadığı kimsenin inancının tartışılmadığı ve hesaplanmadığı hayvanların katledilmediği ve şiddetle değil sevgiyle terbiye edildiği ( - ki bizden çok daha terbiyelidirler - ) yürek (g)özüne çomaklar sokulmadığı hani notaların başı dik, gururla her şarkıya ses verebilecek cesareti olduğu doğruyu söyleyen dilin lâl olup giyotin sancılarına çarptırılmadığı bir şiir... Yoluna dikenli teller örülen kan revan sözcüklerin varıp da söyleyemediği bir şiir yazılmalıydı... Yazılamadı! Biz sana iadeli taahhütlü dualar gönderiyorduk Tanrı'm hakkımızdı söve söve geri aldığımız ki avuçlarımızın her bir çizgisi şahittir buna... Oğul olmadan baba olur mu? (!) Tanrı'm! Hep mi üvey oğullar? (!) İnsanlığın mürekkebi yetmedi, bu yüzden bu şiir yazılmadı. İstersen sen bizi bi'daha affet Tanrı'm! Dilek AkınŞubat,Yirmiüç’İkibindokuz / İstanbul
Hükümsüz / Sayı 2
Anafilya / Sayı 93
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : anafilya, şiir yazılmadı, tinerci, tanrı, dilek akın, müstakil, panjur, umut, ceset, kalpler kadar temiz, şarapçı, zaman
|
31/12/2008 - Günah Eskizinde Yaşama Davet
' Şiir yolunu bulur üstad ... '
Antika sızılarımı açık arttırmaya çıkardım
üç kuruşluk gerçekleri paha biçilmez yalanlarla örtbas ettiler
bilmediğiniz her şeyi biliyorum
suç aletim inancım bayım
ve bilin
ben en çok kendime inandım
bildiklerimi bilseniz şimdi
ve ben bilmesem...
Bu şiir unutulmak için yazıldı
son cümlede kendi intiharını yazmak
ve bir daha hatırlanmamak
unutmayın
her şiir kendi kalemiyle vurulur...
Ben unutmak için sevmedim bayım
hangi tene uyduysa tenim yoldan çıktı
kimle konuştuysa biberler sürüldü vücut dilime
sevgiyle açıldı sandığım kollarda gerildim çarmıha
ve duvarlar örüldü kalbimin hicret emri aldığı her kalbe
ben kalbimle sevmem bayım
biz ayrı dünyaların - kuyrukları kesilmiş - yalanlarıyız.
Benim de aklım tutuldu zamanında / kalbim lades
aklımı kaçırıp aşık oldum
düş kırıklarımı kalbimle topladım / kanadım
kalp çarptığı kadar yaşar insan
ve beyin yaşadığı kadar sever
- beyin ölümü gerçekleşen kalp sevemez -
ben unutmak için sevmem bayım
bundan en çok tanımadığım insanları sevdim
iyisi mi siz
hep yabancı kalın...
Suni sancılarla doğurduğum şiirlerle uymuyor DNA'nız
şiirlerin Meryem anasıyım, icabında
masalların bekareti çalınmış güzel Pollyanna'sı
acısını alsın diye tuza yatırırım düşlerimi geceden
düş biterse ölüm gelir bayım
düşlüyorum öyleyse varım.
Ben anne de olamam bayım
kundakta acılar büyütürüm en fazla
umut dayarım ağızlarına ağladıklarında
acıların Meryem anasıyım, icabında
filmlerin kötü kadını, üvey annesi, Aliye Rona'sı
insanlığın hudut kapısından
elimi kolumu sallayarak çıkar
şeytana iltica edebilirim
yediğim çanağa pisler sonra
kırar şeytanın bacağını
Pollyanna senaryolarımdan bir çift değnek sunabilirim huzuruna...
Acılar eskidikçe sızısı ucuzlayıp
artıyordu değeri
seneye de giyerim diye bir boy büyük hüzünler seçtim kendime
hacimsiz mutlulukların tadı damağıma varamadı hiç
batıl inançlarım olmadı mesela
nazar değmesin diye mi kurşun döküyordu kalleşler masum çocuklara
kısır topraklara dilekler ektim en görkemli umutlarımdan
kuyulardan boş hayaller kaçırdım
vurmadım hiç tahtalara
kara kedilerle samimi oldum
Tanrı'yla saklambaç oynadık merdiven altlarında
ben ebe oldum
ne zaman dokunmaya kalksam
- O ki dokunmayan ve dokunulamayan - yok oldu
hiç yoktan iyidir bayım
hiç olmayı öğrendim
sihirli bir dünyada çok gerçek kaldım
ve gerçek bana hiç yakışmadı.
Gerçeğinden ayırt edilemeyen muazzam yalanlar diktim dudaklarıma
ne zaman gerçeği söylesem gerildi dikişlerim / kanadım
katında yerim olsun diye
Tanrı'nın gözüne girmek için hiç uğraşmadım
kork dediler
korkmadım bayım, sevdim / günahım ne büyük
Tanrı'nın etkisiz elemanı olmam istendi
pi sayısı gibi sabit, cahil
ruhsuz, dilsiz, tam anlamıyla beyinsiz / beceremedim
Tanrı'yla güldük insanlığa, ağladık bayım / ne büyük günah
Tanrı gülmez değil mi
ancak hesap sorardı...
İnsanlık öldü bayım
Tanrı dayanamayıp - bu yüzden- intihar etti
inanmazsınız,
Tanrı öldü bayım / ruhuna el mucize...
Doğruyu söylediğim doksan dokuzuncu köyden de kovulup
derme çatma kelimelerimle kendi köyümü kurdum
ki siz buna şiir diyorsunuz
benim hiç şiirim olmadı bayım
son cümlede intihar eden tüm yaşamlar gibi
yalnızca bir düştü, geldi ve geçti
geçerken acıttıysa eğer
üzgünüm bayım...
Ölümleri temize çekmek isterken
bir darbe daha almamak uğruna
ölü taklidi yapıyorum
karaya bulanan hayata
bu bir şiirse eğer
susa susa şiirbaz oldum bayım
ve ben hep
kendi silahımla vuruldum.
Kendinizden kaçıyorken masallarla
on ikiden sonra balkabağına dönüşebilir şiir
aslolan o zamana kalmadan
bir şeylerin değişebilmesi
ben size bayım demiş olabilirim
ama siz
lütfen üzerinize alının.
Dilek Akın
Arnavutluk, Kosova, Türkiye / Havalimanı ve uçakta - Mart,Bir'İkibinsekiz
Mor Taka / Sayı 12
Yazılıkaya / Sayı 36
Anafilya / Sayı 91
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir. Dilek Akın, tanrı, günah, düş, kötü kadın, pollyanna, kalem, mor taka, anafilya, yabancı, şeytan, batıl inanç, kur
|
20/10/2008 - Sızımın Gizi; Ölü Ruhta Yara İzi
' Bazen bir şiir sadece bir şiir değildir.
Bir ölüden bir ölüye... ' yirmibeşinci mumum da söndü gözyaşı işgali altında böyle olmaz dedi Tanrı, gülümse biraz pardon bayım; hayatınızda fazla tebessüm var mı? / bende bir neden kalmadı da üzerimdeki emanet şiirleri çıkardım üstelik dar geliyordu çoğu, sığamıyordum ruhuma batan düş kırıkları, bir dolu hüzün, sızım sızım sız(lan)an sızı(ntı)lar, kaos desen diz boyu buna şiir mi dayanır kanatsa yaralasa da yakışanı giymeli gerçek kadar acıtmayınca yalanlar kendinden kaçıyor insan pardon bayım; bu yalan sizin miydi? yanlışlıkla üzerine oturmuşum hayatla ayrı yerlerde durup ayrı noktalara bakıyoruz dilimizde aynı küfür; ya ben seni ya sen beni okunaksız bir el yazısıyla yazıyorum kaderi kalem tutmayı sizden öğrenmiştim siz şiirler yazardınız kan damlardı dizelerinizden ama mutluydunuz mutlu olmanın beş şartı neydi? pardon bayım; üzerinizde fazla mutluluk var mı? bende kalmadı da bundan yirmibeş Ekim önce ensemden tutup Tanrı hayata bıraktı bırakalı sudan çıkmış balık misali ölüme çarpa çarpa yaşadım Tanrı görmüyor Tanrı duymuyor Tanrı bilmiyor Tanrı üç maymunu oynuyor siz Tanrı'ya ne çok benziyorsunuz bayım kaç kez intihara teşebbüs etti içimdeki sefil çocuk yıkık dökük im(h)a hatalarıyla avuttum hep senin ....n bir melekti çocuk, biz bize yeteriz hayatın rahminden ölüme kayıp düşmek an meselesiydi ki büyümek ölmek demekti yirmibeş defa öldüm mesela öldüm dirildim yaşamla ölüm arasındaki yedi fark neydi? pardon bayım; kırk defa ölsem gerçek olur mu? topuklu ayakkabılarımın iç gıcıklayan sesi belirginleşen yüz çizgilerim ya da yokluk emzirdiğim göğüslerime aldırmayıp defalarca buruşturup attım kadınlığımı sadece sevişirken kadın oluyorum pardon bayım; siz sevişmeden de adam olabilmek ister miydiniz? oyuncaklarım hala ucube bir yalnızlıkta sallanmakta ve piç değil hiçbiri bir hiç gibi yaşamaktansa piç olmayı yeğlerdim kelimelerimde öldürüp sizi ....ya susamış bir katil olmazdım en azından ya da siz... daha ilk cümlede ölmeseydiniz mutlu sonla biten tüm şizofren masallara inanabilirdim ama siz bayım bir vardınız bir yoktunuz / hiç vardınız hep yoktunuz bir aralasalar ruhumu görecekler toplu mezarları çok miktarda acı gömdüm içime yıllanmış kalıntılar bir yığın ölü dokunuş aldanış, vazgeçiş bugün çok sevinçliyim kesin kötü bir şey olacak diyerek elimdeki avucumdaki sevinci bile gömdüm içime bir fahişenin maskesine aldanıp peşi sıra sürüklenmenizle içime akan çok kanamalı gözyaşları ve sizi bayım sizi gömdüm içime pardon bayım; siz hiç hiç olmaktan korkmadınız mı? bir fahişenin yüzüne fahişe denilmez aslında fahişe vardır zamandan çalan ve fahişe hayat çalan o gerçek bir fahişeydi çünkü ....mı çaldı karanlık dünyasına girdiğinizde nasıl bir hayat keşfettiniz hiç saydınız mı kaç çığlık darbesinde kaç dünya kararttınız neyse, neyse... bunların önemi yok pardon bayım; çaldığınız hayallerimi geri verir misiniz? bir tur atıp geri geleceğim her küfüre meyilli sızılarımı dilimi damağıma yapıştırıp eziyorum her gün hayattan kopan bir şiirle örerken acımı canımın kırılmışlıklarını çatlamış umutlarla yamalayabilirim defter aralarında kuruttuğum anıları kaldırıp atmasını da bilirim de ne zaman aynaya baksam yüzünüzü görürüm pardon bayım; sizin adınız neydi? ben size yanlışlıkla baba dedim tüm noktaların (....) bir tek anlamı var şimdi; baba ! Dilek Akın
Ekim,yirmi'ikibinsekiz '04.40 / yirmibeşyaşsenfonisi
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, deneme, edebiyat, baba, pardon bayım, Dilek Akın, fahişe, bazen bir şiir sadece bir şiir değildir, kaos, küfür
|
18/10/2008 - Ütopik Yalanlar; Yalnızlığa Sen Kala
bulduğumda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yol şeytanın ışığında
sonu intihar
bir bıraksam hazırdı gitmeye
paçalarından yakaladığım gölgen
ölüme ıslık çalarken baykuşların yırtıcı çığlığı
hayattan s/es arıyordu ölüsü dirisi bir düşlerin
hiçbir ışık kapatmıyor karanlığı
korkuyordun
içinin karanlığı
dışının karanlığı
yalnızlığın karanlığı bulaşmış birbirine
karanlık ki yalnızlığın günahkar peygamberi
karanlık bir virüs gibi dolaştıkça hücrelerinde
düştükçe d/üşüyordu tutsak kelimelerin dilinin ucundan aşağı;
bazen ölüm bile çare değil unutulmaya
ve nerede unutursan unut kaybedilmiyor yalnızlık
hızlandırılmış bir sevişme sahnesiydik biz seninle
tensel çelişkilerinin mahrem yerlerini
sterilize yalanlarla örtüyordu
hoyrat dokunuşlarım
Tanrı sanıyordun beni içimdeyken
Tanrı çıplaksa melekler fahişedir
bıraktığımda seni
yalnızdın
betonlaşmış yürekler arasında sıkışıp kalmış ruhun
önünde uzanan yola saçılmış doğmamış çocukların
meze oluyordu aç bir sokak kedisine
koynunda yalanlar beslerken
ütopik yalanlarla örüyordun
Tanrı'nın çıplaklığını;
ki unutmak unutulmaktan doğuyor
Hey Tanrı! Senin Tanrı'n kim? Yoksa... Sen de mi unutuldun?
unutulmuş bir sevişme sahnesiydik biz seninle
sevişir gibi yaparken yalnızdık
Dilek Akın
Forum Edebiyat Dergisi / Sayı 5
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : Şiir, edebiyat, Tanrı, çıplak, Dilek Akın, yalnızlık, unutmak, ütopik, yalanlar, forum edebiyat dergisi, dilek akın
|
6/10/2008 - Yaz Dedi Tanrı II
Ne düşünüyorsun Tanrı'm
Tanrı'yı
Ama... Senden başka Tanrı yok
Bir diğer Tanrı olmaması bunu düşünmemem anlamına mı gelir? (!)
Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan gizli şiirler mesela / kafiyesiz olsa da olur
yazarım dedim
Çok sesliliğinde hayatın
herhangi bir ölüm sessizliğine bürün
sus susabildiğine
ya da konuş
haykır hatta
kes at sustuklarının kemikleşmiş dilini
en çok isyan et
ölümüm mor rengine ne de yaraşır isyan
Yaz dedi Tanrı; Aklından bir Tanrı tut mesela / karesi ikiye bölünebilsin
yazarım dedim
soruları cevaplardan çıkar
oluru olmaza böl
varlığı yoklukla topla
kalanı gidenle çarp
elde var bir yarı Tanrı / bir yarı ölü
her şeyi hiçlere ayır, bırak
dillenirken yalanlar
demlensin gerçekler
yaşama öl,
ölüme yaşa
sebebin sonuçsuz,
suçun cezana denk (!)
Yaz dedi Tanrı; Tanrı'dan kaç mesela / görmezden gelsin, eli kolu bağlı
yazarım dedim
yorgun martının uçmaya kalan son umudunu kır
melekleri göm toprağa
kopar kelebeğin kanadını
söylediğin şarkıyı vur notalarından / ağzın dilin kan revan
şahlanırken gölgeler
müstehzi bir kahkahaya tutun, çık
dizlerine kadar girdiğin günahtan
aç gözlerini ölümün
yaklaştığını bilmezken Tanrı'ya
ve Tanrı içten içe sokulurken sana
ölüm sana aynı gözle bakmayacak
kendi ölümünü kendin yaz.
Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı inkar et mesela / kimse bilmese de olur
yazarım dedim
diyalektik bir sancı sarmışken bedenini
sonları başa sar
kapat güneşin ışığını
ay tutunsun avuçlarına
söndür yıldızları parmak uçlarınla
alaşağı et dünyayı bir tekmeyle
hayatı sık, posasını kaldır at çöplüğe
ölümse ölüm
tut çıkar ruhunu içinden
bitsin bu esaret
bedenin
ilk gün kadar güzel
saçların tel tel
dudakların şarap tadında
ve belindeki gamze ...
Yaz dedi Tanrı; Müptezel bir Tanrı yarat mesela / ölümlerden beğendiğin ölümün kaburga kemiğinden
yazarım dedim
pervasızca seviştiğin cümlelerinden bir Tanrı doğur
göğüslerinden taşan damıtılmamış cerahatle emzir
büyüt gölgesine sığınabileceğin kadar
haritada olmayan karanlık kentin
akrebin vurmadığı saatinde
tüm Tanrısal apoletleri düşür
ve zamanın olmadığı o yerin şuursuz gelgitinde
Tanrılığını unutan şaşkın bir Tanrı yarat
gururlan eserinle
kutla kendini yahut kutsa ...
Yaz dedi Tanrı; Tanrı'yı söyle mesela / konuşmasan da olur
yazarım dedim
Tanrı oku dedi,
anlamadın
okumadan yazamazdın
hayat okunur ölüm yazılır
ve unutma herkes kendi ölümünden sorumludur ...
Yaz dedi Tanrı
yazdım !
Yaz dedi Tanrı; yazdıklarını sil mesela / izi kalmasın
silemem dedim
Sil dedi Tanrı
silemedim !
Yaz dedi Tanrı; gülümsedi
Ya ben Tanrı değilsem
. . . Ne düşünüyorsun Tanrı'm
Tanrı'yı
Ama... Senden başka Tanrı yok
Kendine baktığında gördüğün Tanrı değil midir? (!)
Dilek Akın - Yaz Dedi Tanrı / Yazdım '08
|
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, deneme, edebiyat, Tanrı, ölüm, hayat, dilek akın, yaz dedi tanrı, ya ben tanrı değilsem
|
26/9/2008 - Sylvia Plath'a Mektuplar I
- Ne düşünüyorsun Sylvia ?
- ölümü
söyledim sana,
vazgeç
kendini Lazarus sanmaktan
hem artık İsa da yok
her öldüğünde
hayat veremez sana
- Ne düşlüyorsun Sylvia ?
- ölümü
ve küstün Tanrı'ya
çünkü korktun ölmekten
ölmek yok olmaktı Sylvia
sen bunu beceremedin
- Nereye düşüyorsun Sylvia ?
- ölüme
dizelerini kaybetmiş bir şiir gibi
hayat arıyorsun ölümden
ah Sylvia
vazgeç artık
ölümün neresinden dönsen kârdır
bir kez daha doğamayıp küllerinden
korkarım Sylvia
öleceksin
* ' ... Herr god, Herr Lucifer! Beware - beware. Out of the ash I rise with my red hair '
Dilek Akın
Albania '06
* Sylvia Plath
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir, Sylvia Plath, dilek akın, sylyvia plat'a mektup, lazarus, isa, ölümün neresinden dönsen, sylvia öleceksi
|
23/9/2008 - Sylvia Plath'a Mektuplar II
...
sonra
sustun bir gün
kesildikçe sesin
kan damlıyordu kaleminden
yaşarken yazmak ölümü
ne büyük sanattı
ah Sylvia
sen bunu beceremedin
korktun
kabul et
kaçtın yanıbaşındaki gölgenden
sen her gün biraz daha ölüydün
devleştikçe gölgen
öldükçe
öldün
gömüldükçe karanlığa
sen zaten bir ölüydün !
o sırça fanusta
hücrelerin vazgeçmiş hayattan
ölüm solurken her zerren
üzerindeydi gölgen bedeninin
ah Sylvia
bilemedin *'... o sırça fanus ki, içinde ölü bir kelebek gibi tıkanıp kalmış biri için dünyanın kendisi kötü bir düştür '
Dilek Akın '2006
*Sylvia Plath
|
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir, Sylvia Plath, dilek akın, sylvia plat'a mektuplar, sırça fanus, ah sylvia beceremedin, sen zaten bir ölü
|
18/9/2008 - Nü Veda; Ayrılığa Dudak Payı
'Berto Riccardo Biaggio' sızısına ... Ritmik bozgunlara uğramış kalp odacıklarında solunum yetersizliğinden an be an ölen düşsel yan(ı)lışlarını şaşaalı cenaze törenleriyle gömüyordu kadın ruhunun keşmekeş ütopyasına ... erken boşalan gözyaşlarına mezar olurken gamzelerin
kaç intihar gizlenir kirpik uçlarında
dur Riccardo, sırası değil
daha sonra ölebilirsingitmeliydi kadın ki gitmek için kalmıştı usunun her köşesinde arsız tebessümlerle bezenmiş boylu boyunca uzanan gerçeklerin üzerini özenle seçtiği yalanlarla örttü adam ölüme dudak payı bırakmışken zaman ektiği hayallerden gerçek biçemezdi sus Riccardo, konuşmaya vakit yok
biraz daha sevişelimuzun cümleler paslı makas darbeleriyle kesiyordu aşkın gitmelere yenik düşen ömrünü dil altına yerleştirdi adam dudak ucuna gelen çıplak kelimeleri susuyordu konuşsaydı mutlak bir ölüm çınlayacaktı lal olmuş hücrelerinde ölümü içine kustu adam ve sustu aşkın mağrur infazına tanıklık ediyordu gece gece yıl(dız)ların saydıkça kanatan sivri köşelerini saklıyordu karanlığında gece (d)okunuyordu ebruli bir ayrılığın her zerresin(d)e tende sızı oluyordu gece, (ç)özümlenmeyi bekleyen acı bir denklemken kadının parmak uçlarında. dudağının kenarında kalan tirada zehir zemberek bir dille dokunuyordu kadın; ah Riccardo yanılıyorsun
hayatın zarı çoktan patlamış
bu yüzden hiçbir yaşam bakir/e değilayrılık; iki ucu keskin bıçak yırtıyordu güne doğdukça tan yerini (k)an kaybediyordu aşk oluk oluk adam gitme diyordu kadına ben ölmeden ölme. kıskanarak izlerken Tanrı aç biilaç; yitik gölgesini atıp sırtına kadın ayak üstü sevişmelerde ruhunu teslim etti adama huzur içinde uyuyabilirdi artık yalnızlığa hadi Riccardo şimdi
sen de
ölebilirsinbir elveda cümlesinin kıyısından aşağı bıraktı adam kendini ve bu yüzden hiçbir vedaya el süremedi kadın gitti adam öldü gökten üç nokta düştü yakışmadı hiçbir aşkın sonuna ( ... ) son kez yazgının deklanşörüne basıyordu Tanrı, gözlerde aynı hüzün, iki ayrı coğrafyada ... Dilek Akın - Ritm-i Albania '07 |
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : Edebiyat, şiir, deneme
|
9/9/2008 - Ucu Kırık Şiir; Bitevi Yokluk Tınısı
hafif meşrep yalınlığında yalnızlığın
ve yılgınlığında aşka yenik düşmüş
hüzzam makamı çaresizliğin
dokunup kaçarken teninin her bir güftesine
senfonik bir hüzün çatısı bizi gölgeleyen
dur ! diyorum dokunma
yorgun mısralarda gizlensin
söz sürme şiirin çıplaklığına
her bir teneffüs sahnesi inletirken nağmeleri
ses etme şair, sus ! görecekler
tutamadığımız düş(üş)ler dil(l)enirken baştan ayağa
müebbet bir gerçeğe hükmedecekler
oysa ...
bir bir anlatmak isterdim özgeçmişini hücrelerimin
çiy çiy dökül özgeleceğimin moleküler yapısına
daha çok doku/n şiirimin fütursuz anatomisine ...
(ya)saklanabilirdik perdesi patlamış hayattan
flu bir ölümün ensesin(d)e
ya da (s)aklanabilir sancılı imgelerin izdüşümüne
yazılabilirdik hilkat garibesi kalemlere şiir diye
olmadı...
biz seninle şair çocuk
ıslak bir temmuz gecesinin kör saatinde
yapış yapış duygular tortusunda
ve bulacasında gözden ıraklığın
yan yana,
göz göze
diş dişe
bir şiirde yakalandık
şiire yakalandık..
eller yukarı desem şimdi
kaç şiir düşer parmak uçlarından
kırılır ...
Dilek Akın- Temmuz,Yirmibir'İkibinsekiz
Şiire vesile Kaan Özer şiirine teşekkürlerimle..
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir. edebiyat, deneme, makale, öykü
|
16/7/2008 - Aşk; Bir (B)ölme İşlemi
aşk acısı olmayan bir şiir tarifin var mı üstad?
yüreğime yapışan bir günahı
deşip çıkarmak zamanı gelmişti çoktan
ah! ne büyük günahtı seni sevmek
gölgenin yalan sıcağından sıyrılırken
gölgemin titrek adımları
korkarım;
kapat ışıkları
gerçekleri görmeyeyim
- - -
şeytan uyma bana / sana uyduğum yerde kal - gitmeliyim
verdiğin sözden döndüğün yolda
büyürken ihanetin sancılı, soğuk duvarı
bini bir para pişmanlığının
zehirli çiçeğin yalancı rengine aldanmış,
aldatmışken sen
ve ben aldatılmış....
yaşadığımı ancak bir ölü anlayabilir
seni içimde ölmeliyim
- - -
avuçlarımdan taşan duaları yudum yudum iç Tanrı'm / ziyan olmasın
aklımın ucundan gelip geçen korkuların tecavüzünde duygularım
kaybetmek; düelloya yatırılmış arsız bir sokak kadını
hangi sebeple sevişse
sonuç doğuramaz biliyorum
ki bilmek ölmek gibidir
gitmek; bile bile ölmek
gözyaşlarıyla yıkanmaktan çekmiş olsa da umudum
bazen ölmek; silbaştan başlayabilmek
bırak rahat öleyim
- - -
hayatımın dağınıklığını toplamayı bıraktım
şimdilerde kırış kırış olan ruhumun buruşukluğunu ütülüyorum
iç acılarımın toplamı aşka ters bir açı
ki aşk bir (b)ölme işlemi
çok kalanlı acılarımı
kalansız mutluluklara bölüp
seni içimde ölüyorum
hiç olamadığın kadar gerçek
olduğun gibi yalan kal
aşkın vurduğu yürekte acı biter
gidiyorum..
acısı olmayan bir aşk tarifin var mı üstad?
Dilek Akın
|
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, edebiyat, deneme, dilek akın, aşk bir (b)ölme işlemi, şiir tarifi, şeytan uyma bana, iç acılarımın toplaamı, aşka
|
20/2/2008 - Olsan, Hiç Olmadığın Kadar
Boyası aktı süslü kelimelerin
bozdum kurduğum uzun cümleleri
tek bir söz kaldı dilimin gölgesinde
gelsen şimdi, hiç gelmediğin kadar
yalanlar söylesen
masallarla uyuttum gerçekleri / uyanmasınlar
parmak uçlarımızda yürüyelim
hayallerin üzerinde
olsan şimdi, hiç olmadığın kadar
aşk; boyumu aşan her defasında
boyumdan büyük şiirler yazsam
dizsem üst üste umutlarımı
uzansam sana, aşka
gitsen şimdi, hiç gitmediğin kadar
eksilen yanlarımı diksem yokluğunla
bırak ellerini yakar yasak dilekler / ben tutarım
mühürlesen dilimi
söylemesem;
gelmeden gitme bir daha...
Dilek AKIN - Ritm-i Albania / Şubat'ikibinsekiz
|
|
Yorum (7) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, edebiyat, deneme
|
20/2/2008 - Şair'e - Şair'den
Şair'e I
veda -değil ki- bu
hoşçakal niye
bir şiirse bu eğer
ve ben uzanmış
yatıyorsam tozlu mısralarda
çırılçıplak
git değil
kal
şair dur/ma
yaz beni...
Şair'den I
yaz/sam
-tutmaz ki- tenin mürekkebi
kal/sam
bir yudumla başlasam
önce topuklarından
içsem her satırından
ama dur !
sevişmeden dikenli mısralarda
şiir
kim kanattı
diz(e)lerini...
Şair'e II
(k)an -değil ki- bu
ömür
akıp giden diz(e)lerimden
iklimsizliğin kuraklığında
yapraklar kurumuş
dilenirken bir yudum suya
şair!
avuç içlerinin teriyle
yaşa(t) beni...
Şair'den II
senaryo -değil ki- bu
yaşanacak
yazgı
kalemden süzülen
yazılacak
(s)özüm sen
bana şair dedin
ben sana şiir...
Dilek AKIN
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, edebiyat, deneme
|
14/2/2008 - Bir Masalın Son Cümlesinden Kaçtı/m Çocukluğum
her çocuk biraz ben şimdi;
öncesiz,
sonrasız,
zamansız...
hafızasının tozlu sayfalarını çevirdi
şeker rengi şarkılarını aradı
hanımeli kokan düşlerinin arasında
ipten bir salıncakta uyuyakalınca çocukluğu
açılmıştı gözleri masallara
hiçbir masalın son cümlesine yetişemedi çocuk
koştu - yoruldu ..
pas tutmuştu beklemekten
açamadı diline vurulan kilidi
esrik melodilerde asılı duran sol anahtarı
yoktu geri dönecek bir yeri
nereden geldiğini bilmeyen sessizliğin
masalın orta yerinden kaçamadı çocuk
sus pus ..
süpürüp halıların altına gizledi
hiçbir çöplüğe yakıştıramadığı korkularını
kaybetti repliklerini;
doğaçlama bir masalda askıda duyguları
ne bulduysa geçirdi yüreğine
büyük durdu kimi
ya da uymadı
bir masalın son cümlesinden kaçtı çocuk
sayamadı;
gökten kaç elma düştü ..
her çocuk biraz ben şimdi;
dünsüz,
yarınsız,
masalsız...
Dilek AKIN
|
|
Yorum (4) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, edebiyat, deneme
|
10/2/2008 - Şiirlere Saklandım / Bul Beni
özneliğimi gizlediğim cümlelerde
sakla kendini satır aralarına
kimseler görmeden sevişelim kelimelerde...
son nefesini veriyor sözlerim / şiirlerle yıka, öyle göm
ısmarlama yüreklerle yaşanmaz
sevda kuytularına sığınır bir dilenci
avuç açar şiir avlularında
yaşlanırken bugünler
dünleri doğurur durur yeniden
yaşama sustum / sen de sus bana
gel diyebilmek kadar zor
bir gidişi beklemek
oyalanır korkular
bir çelmeyle hayaller düşünce
sus(a)mak kana kana
bir tutam nefese
ve aşka
sesimin gölgesinde kal / orada seni bulamazlar
bozulur aşkın tuttuğu lades
ve tutunduğu bileklerinden hoyratça
kesilebilir sevda buza
şiirlere sığınılır
üşüyünce duygular
anlamsızlıklılardan bozma anlamlar kuşatmasında
tek bir ses yankılanır boşlukta;
gelmeden gitme bir daha...
Dilek AKIN - Ritm-i Albania / Ocak'ikibinsekiz
|
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir, deneme
|
9/2/2008 - Gözyaşlarıyla Ört Üzerimi
önce gözlerin elveda diyordu
belli ki gidiyordun
ardışık acılar kervanına kıvrılıp
parantezler içine sakladım eksilen kimliğimi
kadehe şarap dökecekti
yüreğe umut yokluğun
kör kuyulara rengarenk dilekler atar
örterdim ayrılığın en mahrem yerlerini
ucuz romanlarda okumuştum;
-e halinden girilip -den halinden çıkılırdı
hoyrat sevişmelerin
çoğul başlayan her gece
yıldızların kuyruğunda hayallerle kayar
tan yerine düşerdi tekilin firariyle
göğüs kafesime sıkışan duyguların ayak izlerini sürerken
kalemimin kurşunu kanatıyor sayfaları
içimde giydirilmeyi bekleyen bir boşluk
ne koyarsam koyayım çıplak kalıyor
ruhumun karanlık odalarından geri çekmeliyim belki de
açık arttırmaya çıkardığım kehanetlerimi
hiçbir ateş su doğurmayacak biliyorum
günah çıkarma seanslarımda
cızırtılı bir plağın deforme olmuş ritminde
gizliyorum şuursuz hıçkırıklarımı
parmak uçlarınla görmeni isterdim
dilimin ucunda bıraktığın eflatun tadı
tozlu raflardan indirmeliyim çocukluğumu
topuklu ayakkabılarımın solosunda
gidenle dans etmeye utanıyor gözyaşlarım
kadın olduğumun tüm belirtilerini
özenle çıkarıp asıyorum askıya
gözlerinle duymanı isterdim oysa
mecazi kelimeler kıskacında
anlatamadıklarımı
Dilek AKIN
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir
|
9/2/2008 - İçime Kapandım / Aç - Monolog
vurur kapıyı, çeker gider zaman / dönmez geri .. h/içten h/içe kırılır sessiz monolog ..
I
gözlerimde toplu intiharda yaşlar / tutmuyorum
muazzam hüzün manzaralarına nazır
kusursuz ayrılıklar doğuruyorum
II
kafiyesi yok yaşadıklarımın
(ya)saklı sözler girdabında
Tanrı'm unuttuklarım aklında mı hala?
en son nerede unuttum kendimi / hatırlat beni
kapı çalsa, ben gelse
III
öpeyim geçsin derdi annem / öpse ya geçse
aşka düştüm, dizlerim kan
sabırdan taşlar toplayıp kumsallar boyu
seke seke yoruldum
aşk sandığım oyunda
IV
bileklerinden kelepçeli
miş'li zamanlara
dolduramadı geniş zamanları
uydurduğum masallar
üstesinden gelemediklerimin
altında ezildim
V
rüzgar ne zaman bir beden arasa
yalnızlığı giyindi, vurdu yüzüme
kaçıp ardına saklansam da
dikiş tutmadı
gerçeklerle yırtılmış hayaller
-bir dikiş tutturamadım
VI
her şey başladıgı yerde bitiyor
bir yalanın gölgesinde
ve yalandan bir ip sarkıtmadan
inilmiyor gerçeğin derinliğine
hiçsem eğer
her şey olmalı bir yerlerde
ve her şeyden biraz kalmalı
bitse/m de
VII
yaşama susa(ya)n gözlerimin kıyısında
yakıyorum gemileri
cinayet manifestosu parmak uçlarımda
soytarı bir tebessüm
ses/sizlik kesilir / kan damlar .. h/içten h/içe ölür sessiz monolog ..
Dilek AKIN - h/içlenmeler / ikibinsekiz
|
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : şiir, edebiyat, deneme
|
8/2/2008 - Med Cezir Gölgesi
G ö l g e o y u n u n d a n …
acının kaburga kemiğinden yaratılmıştı aşk
ne kadar gerçek olabilirdi yaralamayan bir sevda masalı...
kendimi sakladığım kabuğu kırdım
yırtık gülüşleri dikerken dudaklarımda
diyetini ödemeliydik
yağmurla y(ık)anan lirik yalnızlığın
kan revan içindeydi kestiğim ümitler
tek bir pıhtıdan doğuyorduk
kutsal şarapla yıkadın ruhumu
arındım;
dudaklarım üzüm rengi
eğreti dirilişlerin parmak izlerini sürerken
ellerin (d)eğildi derinlerim(d)e
bir no(k)taya dikmiş gözlerini
acının resmini çiziyordu Tanrı
Tanrı'nın şarkılarıyla dinlendik
suskun bir tiradın gamzelerinden
(ç)aldığım mayhoş tatla can bulduk
akordu bozuk dokunuşları öğütüyorken teninin pürüzü
dikenli sularda yalınayak yürüyorduk
eğreti düş/üşlerde dillendik
yasakları bertaraf etmekti aşk
duvarların ötesinden dökülen siluetinle
tüm günahları içmeliydik
yer çekemezdi bizi
bulutlarda sevişirken
aynaları yırttım;
illegaldi tüm çığlıklar
ben döküldü suretimden
seni gördüm
paçavra ettiğin yıldızlarla
yaralarımı sarıyorken
ben kokuyordu nefesin
örselenmiş yenilgilerde demlendik
gölgemi kemirirken yokluğunun dişleri
doyuyordun hiçliğime
yittikçe çoğalıyordu gaip suskular
buruşuk bir perdede oynayamazdı
iki bulanık gölge
paslı bir teraziye ruhumu bırakmış
aşırı dozda düşler yutmuştum
sakar bir dilden
fısıltılar düşüyordu boşluğa
aşkın anadiliydi gözyaşı
suyun rengi devrilirken üzerime
biliyordum;
her (b)aşka yolculukta
bir artı bir kendine eşitti (!)
karesi de kökü de acıya eş; tek kişilik bir yanılgıydı aşk
hangi kanun c/esaret edebilirdi aksini (s)imgelemeye..
bir artı bir eşittir bir ( 1+1=1 )
M e d c e z i r ç a l k a n t ı s ı n a …
Dilek AKIN
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir
|
8/2/2008 - Yalnız/lık Tınıları
Tutsam şimdi hayatı boşaltsam
kalpten kalbe nakliyat var mıdır
tüm kırılmışlıklarımı taşıyacak...
kaptan en yakın yalnızlığa çek !
yaşamın bodrum katına kapattım kendimi
burada ışık yok../..ışığa kara düşürenler de
demir parmaklıklı camın ardında
gelen geçen renkli pabuçları izliyorum
hangisinin yere vuran gölgesi birleştirebilir
parçalanmış duygularımı
afedersiniz sizi bir yerden tanımıyor olabilir miyim ?
kim dokunduysa bir yara izi
öğrenmiştim oysa sakla(n)mamayı
üzerini örtmeyince
daha çabuk kapanıyordu yaralarım../..kabuk bağladıkça kanattılar
peki sen anne
nasıl mutlu olabildin dünyaya gelişime
ah! mutlu sonlar değil mi
içimdeki Pollyanna can çekişiyor
hiçbir son mutlu değildi kandırdım seni
üzülme diye hiç söyleyemedim
üzüldüm anne, üzdüler
buranın iyi bir yer olmadığına artık eminim
bir kondom artığında çürümeyi yeğlerdim
hiç başlamadan bitseydi yaşam
şimdi alsan beni tekrar içine, saklasan
yıldızların gizlenecek yeri var mıdır ?
iki elini ensesinde birleştirmiş yalnızlık
uzanıyor karşımda
bir yandan keyf-i alem ıslıklar çalarken
fırlattığı haylaz gülümsemeler
yapışıyor yaşama silik ruhuma
örümceğin ördüğü ağdan sızan
yalnızlığa ince telli vuruşlar çınlıyor odada
nasıl da ustaca çiziyor yolunu
Tanrı'm kader dediğimi baştan yazabilir miyim ?
ölümün bemolü yaşamın diyezine çalıyor
yıldızlar tutanak tutarken toprağa
tüm repliklerim düşüyor../..kim kaldırır
yaşarken öleceğimi fısıldarken
ölürken yaşayacağımı kim soyleyebilir
sığınabilecegim bir tek hikaye kalmamış
boş yeri olan bir masal var mı bildiğiniz ?
suskunluğum büyüdükçe
kalp atışlarımın aksak titrek sesi çoğalıyor
şarkıdan kaçan kupa kızı kendini asarken
sinek vızıltısı bile yok ortada../..değil sinek valesi
beni içine çektikçe zevkten dört köşe olan
paytak bacaklı bir fahişe şimdi sessizlik
içimden şiirler geçiyor../..tutamıyorum
bir şairin kemikleri sızlarken
suskunluğuma gömün beni
tek başıma ölmemeyi becerebilir miyim ?
çatlamış dudaklarım arasından süzülüp
düşen gözyaşlarımı ay ışığında kurutuyorum
kemirgen bir uğultu yükselirken
karanlığın yitik kasvetinde
küfürbaz, sarhoş, salyalı zamanın ağzını kırıyorum
saatler yok artık../..akrep - yelkovan serbestsiniz
boş saksılara umutlar dikerken
ürperiyor yalnızlığın pervasız dili
yalnızlık çek ellerini üzerimden !
ilk kez kalem tutuyor gibi ellerim
üzerime devrilen kimsesizlik enkazında
buruşuk bir peçeteye yazıp versem
yeniden söyler mi hayat şarkımı
iliklerime kadar soyundum sana hayat
bekaretini aldığın duygularımın günahı boynuna
kaptan yalnızlığın uğramadığı ilk durakta indir beni !
rotasız bir gecede Tanrı'nın etekleri altına sığınıyorum...
Dilek AKIN / Müsveddeler
|
|
Yorum (4) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, deneme, şiir, yalnız/lık tınıları, alsan beni içine, içimdeki pollyanna
|
8/2/2008 - Yaz Dedi Tanrı
kelebekler vardı önce
geceden uçmaya güne
kanat çırpan
gizlice...
yaz dedi tanrı;
gökten sağnak hüzünler yağarken,
kırlangıcı çığlığına
göm dedi.
yaz dedi tanrı; kendini boşluğa bırakmaya hazırlanan
yorgun sesini at sırtına,
bebeğin yüreğini
kirlet dedi.
yaz dedi tanrı; ruhun sırra kadem bastığı
bir ayrılık öyküsünde,
aşığın sevdasına
sırt dön dedi.
yaz dedi tanrı; peşin sıra kovalarken
inandıklarının inançsızlıgı,
meltem esintisini
kov dedi.
yaz dedi tanrı; güneşe bulanmış
karanlık gölgeler aldatmacasında,
uçurtmayı toprağa
çiz dedi.
yaz dedi tanrı; bir yoktan iç çekişin
nefes kesen çığlıklarıyla,
güneşin doğuşunu
batır dedi.
yaz dedi tanrı; dokunmadan yağmurun ürkekliğine
en arsızını fırlatıp kahkahaların,
ayın şehvetini
söndür dedi.
yaz dedi tanrı; esmer tene yaraşırken
rengarenk umutlar,
varolmanın yokluğunu
hatırlat dedi.
yaz dedi tanrı; bir yalanı yakmış
tüttürürken dudakların arasında,
kelebeğin kanadını
kır dedi.
yaz dedi tanrı; gölgeleri örten ışıklar
yankılanırken gözlerden,
gerçeği düşe
çevir dedi.
yaz dedi tanrı; acının cüssesi
ağır gelirken bir ölümden,
umudun ışığını
kapat dedi.
yaz dedi tanrı; hic yazılmamış bir şarkının
notalarında çırpınırken,
matemin karasına
ak düşür dedi.
y a z d e d i t a n r ı
yazdım!
sil dedi tanrı,
durma!
şimdi bir bir
sil…
s i l d e d i t a n r ı
silemedim!
kelebekler öldü sonra
geceden uçmaya güne
kanat çırpan
gizlice...
yaz dedi tanrı,
gülümsedi;
y a b e n t a n r ı d e ğ i l s e m
...
Dilek Akın
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat,şiir,dilek akın,yaz dedi tanrı,
|
8/2/2008 - Sırf Bunun için Sevebilirdim
Ertelenmekten toz tutmuştu duygularım
çıkardım ruhumu, silkeledim
kocaman elleriyle bana sahip olmaya çalışan
ne kadar süslersem süsleyeyim
çok çirkin bir duygu yalnızlık
ayak izleri hala sıcak
çok olmadı geçip gideli
herşey okunduğu gibi yazılsa keşke
hayallerimin üzerine karanfiller atmış
mumlar yakıp matemini tutuyordum
her hüzün arifesi bir cenaze töreni
sükût-u ses makamında yükselen ilahiler
tırmalarken kulakları
siz düştünüz canımın orta yerine
gözlerimde dolan hüznü siliyordunuz
gölgemin yanına serilivermişti ya gölgeniz
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım
daha ne kadar muhafaza edebilirdim
aklımın tavan arasına sakladığım gerçekleri
umutsuzluğun kıyısına bağdaş kurup oturmuş
gün be gün uzayıp çoğalan soru işaretlerimi
kesip atacak bir ustura dileniyordum
bilincimin altında ezilen düşüncelerin kalabalığında
bir adım atacak kadar düş yoktu
gece kimden peydahlamıştı onca yıldızı
ayın karanlık yüzü örterken bu günahı
bir sırra bekçilik yapıyordu sessizlik
siz aşktan bahsediyordunuz, umuttan
şarkıları maviye boyamaktan
ölü toprağı soğukluğundaki bakışlarımı ısıtmıştı ya sözleriniz
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım
aklıma takılıp kalp odacıklarıma düşmüş
müstehcen korkularıma vurduğum kilitleri açtım
gökyüzü pürüzlü ve çirkindi günden güne
ve yoktu hiçbir krem yaşlılığını geciktirecek
ya da kendine saklıyor olmalıydı Tanrı
sokağa çıkma yasağı koymuştum nefesime
bedenim tahliyesini istiyorken ruhumun
şiddetli geçimsizlik yaşadığım benliğimi
yerin yedi kat dibine sürmüştüm içimden
hiç konuşmayıp küstürdüğüm çiçeklere takılıyordu bazen gözlerim
oysa gözyaşlarımla sulayıp can verebilirdim yeniden
tırnaklarımı geçirip yırttığım hayalleri
dikmekten bahsediyordunuz siz
yalanlarla da olsa yapıştırmıştınız ya kırılan umudumu
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım
mutsuzluk her yanıma bulaşmış
rutubet kokuyordu hislerim
her köşe başında bir züppe öldürdü
inadına sevişip doğurduğum umutları
her hali görmüştüm
kalmadı başka hal görecek halim
yaşamak kolaydı ölmeyi başarmak zor
bir acıyı ancak bir başka acı unutturabiliyordu
ve bir kaç kez ölmeden hayat değildi yaşanan
ayın etrafında el ele tutuşmuş
şarkı söyleyen yıldızları gösteriyordunuz siz
oysa benim için yıldızlar bir günahın çocuklarıydı
masallara inanmazdım
vakt-i zamanında yenmişti elmalardan biri
gökten düşecek üç elmayı beklerken
beraber ölelim demiştiniz ya
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım
yazılmayı beklemekten küf tutmuştu bu şiir
söylemek istediklerim aslında bunlar değildi
korktum; düşerseniz zamansızlığımdan
kırılırdı sevinciniz, umudunuz incinir
yazmayacağım ama olur da yazarsam bir gün
bilin ki
sırf bunun için sevebilirdim sizi bayım
söylemek istediklerim hiç söyleyemediklerim...
Dilek AKIN - Sayıklamalar / imgesel kayboluşlar
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, deneme, şiir
|
7/2/2008 - Yedi Numaralı Bahar Şiiri
göbek bağımızı kesse de ayrılık denen illet
aşk doğum lekesi yüreğimde / silinmeyecek
izi duruyor bakışlarının çatlamış duvarlarda
ne zaman gözgöze gelsem
içimde titreyen bir yangın
gözyaşlarımın değdiği yerleri yamalarken anılarla
biliyorum;
fesleğen kokusu değil ki bu / kokundan tanırım seni
hatırlar mısın;
alelacele çıkar evder terliklerle
göğe açardık kollarımızı yağmur vakitlerinde
sen serseri mayın, ben çirkin ördek yavrusu
sığmazdık hiçbir masala
bulutların rengini sorardın
beyaz desem gülerdin, siyah desem üzülür...
yazları hüzün arasında mutluluklar
kışları zulamızda hayallerle geçirirdik
en çok baharları severdim
kır çiçekleri arasında bir şiirle gelişini
çok isteyince kaymayabilirdi yıldızlar
yaprak dökmeyebilirdi sonbaharda ağaçlar
ve ayrılık olmayabilirdi sevdalarda
hayata ses tellerinden tutun demiştin birinde
sessizlik çöktüğü zaman ölüm gelir
Alaturi De ingeri dinliyorum / ruhumu dinlendiriyor
karanlık emzirirken geceyi
bugün dediğim de dün olmuş
akreple yelkovan randımanında
ruh nasıl dinlenir diye içleniyorum
bir yandan yokluğunun ayak izlerini süpürürken
darmadağın hayallerimizi topluyorum
aynalar da olmasa hatırlamayacağım kendimi
ruh halime uygun şiirler giyinmeliyim
çağırmadan çat kapı gelen arsız bir misafir sensizlik
aklı sıra gittiğine ikna edecek beni
bilmiyor;
alnımdan öperdin gidecek olsan
kapı gıcırtısı - fare tıkırtısı değil ki bu / ayak sesinden tanırım seni
iki ters bir düz ördüğümüz düşlerle giydiriyorum sensizliği / üşümüyor
gittiğini söyleyenlerin hepsi düşerken kelimelerimden
papatyalar arasına iliştirdiğin şiir
dimdik duruyor karşımda
biliyorum;
rüzgar değil ki bu yüzüme vuran / nefesinden tanırım seni
ay kaşlarını çatmış, bakarken sorgularcasına
tek failidir tüm çaresizliklerimin
yedi numaralı şiir;
gitti diyenlere inandığın gündür
asıl gittiğim gün ...
Dilek AKIN
Laura ve Denis'e / Romanya'dan Kalanlar - Ağustos'ikibinyedi
|
|
Yorum (2) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir
|
6/2/2008 - Bir Kabus Ertesinden
dokunmasalar ağlayacağım
kabuslar görerek uyanıyorum kaç gecedir
ben olamazsam yanında kalk suyu aç
anlat rahatlarsın derdi annem
öyle yapıyorum
su beni dinliyor ben suyu
sonra bir omuzun eksikliğine ağlıyorum
annem bilse bunları çok üzülür
çocukluguma kaçtım/ararsanız ruhumun yaşındayım
farkında değildik o zamanlar
çocuk oyunlarımızda bile acı vardı
ölen ustanın yokluğunu aratmamak için
ben yağ satardım Zeynep ise bal
kandırılmıştık! yağmur vakitlerinde
hiçbir camdan bakmıyordu arap kızı
sandıklarımı açtım/naftalin kokuyor anılarım
güneşi hiç sevemedim yalandan umutlar dağıtıyordu
nazar değmesin diye kurşun dökerdim kurduğum hayallere
tek şahidim ay dili tutulur beni izlerdi
dualarımda Tanrı'ya sığınırdım
tuttugum dileklerin damı akıyordu belki
ama hepsi sağlık dileniyordu
hastalık demek ölüme yaklaşmaktı öğrenmiştim
dört yaşındaydım
kahkahaları gibi benzemişti kaderleri
bir odada büyükannem bir diğerinde Adile teyze
son attıkları kahkaha yere düşmeden can verdiler
balkonumuzdaki karıncalarla samimi oldum sonralarda
her sabah erkenden kalkar ekmek parçaları verirdim
kocaman ayaklar altında ezilmesin diye sokaktaki karıncalar
rüyalarımda dehlizler doğururdum
yaşıtlarımın dualarını çikolata, oyuncak süslerken
ben uğur böceğinin kanatlarından karıncaya da ver Tanrı'm derdim
o zamanlardan belliymiş kendi hayatımı erteleme seanslarım
umudumu kırdım/parçaları topluyorum
uçmaya cesareti yitik
kırılgan bir kuşun kanadındayım şimdilerde
geçmişin mişsiz zamanlarından saklanıyorum
usumun çekmecelerinden habersiz kaçanlar
naralar atan sarhoş serserilerin kurşunlarına hedef oluyor
oysa düelloya davet edebilirdim uçları kırık düşlerimin hırsızlarını
bulutlarda yalın ayak gezinirken
kelebeklerin kanat sesleri çığlık olup yutabilirdi
nafile bekleyişleri
yıldızları sayıyorum/bir bir kayboluyorlar
oldum olası çok sevdim bu oyunu
siyah beyaz fotoğraflara dalıp
sessiz sinema oynadığımda hep figürandı yıldızlar
mezar taşlarını düşürüp varoluş senaryoları yazıp dururdum
mutluluk hüzünle kadeh tokuştururken
ben yalnızlığı yudumlardım
ah ne büyük aşktır onlarınki
biri olmadan bir diğeri sadece hiçtir
alnımın her çizgisinden umut bebekler doğurtup
birbirine bağlıyor ve kader diyorum
daha anne olmadan anne olmayı öğrenmiştim
annem varken annesizliği öğrendiğim gibi
kader/siz çocuklarımı ninnilerle uyutuyorum
uyuyorlar her yeni çizgiyle biraz daha büyüyorlar
esrik no(k)talarda şarkılar mırıldanıyorum
ritim bozuklugu var hayatın/ayak uyduramıyorum
şöyle bir düşündüm de
aksayan duygularıma umuttan bastonlar tutup
iki göz odalı şiirlerime konuk edeceğim ne çok şey var daha
bu şiir böyle bitmemeliydi
bir şiir böyle bitemezdi
ne de olsa apansız
ne de olsa kan ter içinde
ne de olsa
her neyse
bir kabus görürüm ben yine
şiir bitti söylemeyi unuttum;
sen hissedersin anne,
söylesene neyin bedeliydi bu yalnızlık?
bir dokunanın yokluğuna ağlıyorum
.......
Büyükannem ve Adile Naşit'i rahmetle anarak...
Dilek AKIN - Sayıklamalar/Aralık'ikibinyedi
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir
|
6/2/2008 - Adın'sız/ı
saklıyorum adını canımın parmak uçlarında
sana şiirler yazdığımı kimse bilmeyecek
arsız gidişinde...
hiç anlatmadım sana
yalpalayan dizelerde körelttiğim yağmurları
rengi solmuş palyaçonun ruhunu araladığımda
gördüğüm cinayet sahnelerini
ve rotası şaşmış bir geminin
izi bulunsun diye ardında bıraktığı ekmek kırıntılarını
sahi bana biraz yağmur versene
sen hiç bilmedin
söylediğim sözcükler birbirini yuttuğunda
kelimesizdi tüm cümlelerim
ve acıkmışken şiirler sana yazılmaya
ben tiz çığlıklara aldırmayıp son bir nokta koymuştum
cebimde belki lazım olur diye tuttuğum
hiçbir virgülü yakıştıramadım adının ardına
her satır bir mülteci şimdi toplama kampında
seninle yamanmayı bekleyen
sahi bana biraz sen versene
sen hiç görmedin
dudaklarını uzatmış bekleyen
dört ayaklı ucube bir yalnızlığın cazibesine kapılmış
gidiyordun
içimin rutubetinde can çekişirken duygularım
şeytan uçurtmalar tutuyordu ellerim
gözlerim lal olmuş beton bakışlarında
yakıyordum katre katre tüm hayalleri
sahi bana biraz düş versene
sen hiç duymadın
duvarlar arasına sıkışmış sesim koparken tırnaklarımdan
üzerime basıp geçiyordun
mor eldivenleri vardı gecenin
müstakil bir kalbin ganimetini çalarken
minörler soyunmuş
4/4’lük ritimleri emziriyorlardi
bense şarkılar yazıyordum
boş bıraktığın salıncağın karşısında
tüm şarkılar do majorler giyinmişti
sahi bana biraz s/es versene
sen hiç anlamadın
korunaklı şiirler yazıyordum sana
zırh olmuş geri dönüşünü kabullenemeyen
tuvalin flu renginde sen dursanda
hep bir muammaydı izdüşüm
topallayan şiirler yere kapaklandığında
icime ç/ekiyordum gözlerinin tarçın kokusunu
sahi bana biraz şiir versene
sana hiç sen dememeliydim belki
nefesim dudak ucuma getirmişken adını
sırtımı hayallere dayamış
geriye doğru sayıyordum adının harflerini
______3
____2
__1
diyemeden; kaybettim,
bu şiir de adın gibi hükümsüzdü..
sana yazdığım şiirleri kimse okumayacak..
arsız dönüşünde...
Dilek AKIN
|
|
Yorum (1) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : edebiyat, şiir
|
6/2/2008 - Sürç-ü Ölüm
Kırık dişli ümitlerle tarıyordum
Ölümün kızıl saçlarını
Beni izliyordun
Seni gördüm ...
Gece boşalırken güne
Kanlıydı çarşafların
Ne çok benziyordun bana
Kimseye söyleyemedim
Ben senden önce ölmüştüm
Bilmiyordun
Beni öldüreni öldürmeli
Ülkeme dönmeliydim
Dibi çürük bir ağaç için
Ormanlar yakıyordun sen
Ben köküne ölüm enjekte ettim puşt acıların
Hepsinin canı cehenneme
Lanet bir tragedya bu
İçimde/n kanamalı şiirler d/üşüyor
Ve hayat şartlarına uygun ölümler giyiniyorum
Çocuktum
Kadın oldum
Kadınken bir ölü
Ölüyken
Yine kadın
Ama çocuk değil
Katilim ben
Katil!
Öl(dürül)mesin diye
Kendi ellerimle öldürdüm
İçimdeki çocuğu
Toprağın altında çürümesin diye
Tanrı’ya bağışladığım hayatımı
Şeytan (ç)aldı götürdü
(S)atamadı çürüttü
Eli kolu bağlı izliyordu Tanrı
Gözlerimle gördüm
Bu yüzden Azrail
Doğurduğu ölümlere
Benden gebe
Sonra bir gün sen öldün
Kimseye söyleyemedim
Ölümü uyutup umudu aldım içeri
Dudak dudağa yakalandık kaç kez
Düşlerimle de aldattım ölümü
Daha ne yalanlar
Ne masallar
Sonra sen öldün
Kendime söyleyemedim
Aynaya baktım seni gördüm
Benim ölü(m) arkadaşım!
Dilek Akın
Ayna - Albania '2007
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : dilek akın, sürç-ü ölüm, tragedya, lanet, çocuktum kadın oldum, katilim, şeytan, azrail, benden gebe, sen öldün, ölü(m)
|
6/2/2008 - Paradoks
' Caprice’e '
Bilmen gerekenlerin uzaktan yakından ilgisi yok seninle
Bilmen için nedenlerim var belki
Bilmemen için bir neden bulamadım
Gecenin üçü şaraplarına sessizliğin renklerini çizerken
Sabah haberlerinde kusuyorum
Ölüm molalarını
Hayati teneffüslerim aksamaya başladığında
Gecenin rengine açıyorum
Akşamüstü kahve telvelerinde gün dökümünü
Gitarımın tellerine kuşlar konmuyor
Şiirler benimle konuşmuyor
Ve almıyor kanatları altına uğur böcekleri yalnızlığımı
Tanrı’nın aldanışı
İnsanın aldatışı
Hüznün doğuşu
Tebessümün batışı
Deniz’lerin toprağa gömülüşü gibi
Yutkunduğum çığlıkları
Duyuyor mu benden başkası
Ne önemi var
Önemi olan ne var?
Ülkemi özlüyorum
Sapanla vuruluşunda bile kuş seslerini
Parmak uçlarıma hiç dokunmayan uçurtma nefesini
Babamın aldığı gitarın kırık ezgisini
Ablamın hiç duymadığım sesini
Annemi terk ettiğimde göremediğim yüz ifadesini
Boş vermişliğimi
Boş verip bomboş kalmayı özlüyorum
Bilsen ne ağırım kendime
Bilme sen
Taşıyamıyorum ruhumu bedenimde
Ölsem kalsam
Kalmasam ölsem
Dönsem ülkeme
Ne fark eder
Fark kaç para eder
Para eder mi keşkeler
Keşke
Hiç keşke yapmasaydım
Belki o zaman yağmalanmazdı şiirlerim
Silinmezlerdi yazıldıkları yerde
Ben de şiirler gibi
Doğduğum yerde ölmek istiyorum
Bilirsin
Doya doya ölmek
Yaşarken ölmek her defasında
Ölürken yaşamak var ya bildiğim gibi
Bilmediğin gibi her şey
Hiçbir şey bildiğin gibi
Bana benziyor herkes
En çok da Sylvia
Ben hiç kimseye benzemiyorum
Hiç, kimse’den sayılır mı?
Hiç’ten kimse olur mu?
Kendine iyi bak dedin ya
Deme bir daha
Ne zaman kendime baksam
Ölümü gördüm!
Dilek Akın
Müsveddeler
Albania - 01 Ekim 2007
|
|
Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı
:: Etiketler : paradoks, dilek akın, majör depresyon, ölümün majör gamı, gitar, hayati teneffüs, şarap, kahve, telve, çığlık, sylvia, ö
|
|
Hakkımda
Ben bu satırları yazarken sen çok uzaklarda öleceksin!
Adımı ölüm koy, her öldüğünde beni hatırla...
Kategoriler
Etiket Bulutu
dilek akın küçük tanrılar sen'im ben'in sen zarı Dilek Akın batıl şiir duası; manifesto hayat kısa şiir uzun şiir efsanesi reçeteyle ölünmez dilek mezarlığı dilek akın adımı ölüm koy dilek dilendiği kadar var vaftiz edildim ölümle ölmek anne azrail'i red istanbul iki yaka varlık yokluk lubnatsi a'lubnatsi sürç-ü ölüm tragedya lanet çocuktum kadın oldum katilim şeytan azrail benden gebe sen öldün ölü(m) paradoks majör depresyon ölümün majör gamı gitar hayati teneffüs şarap kahve telve çığlık sylvia ö masal Dilek Akın Işıl yıldız karadelik pollyanna hansel ve gratel pinokyo şiir aşırı doz kusursuz imha imla h anafilya şiir yazılmadı tinerci tanrı müstakil panjur umut ceset kalpler kadar temiz şarapçı zaman şiir. Dilek Akın günah düş kötü kadın kalem mor taka anafilya yabancı batıl inanç kur şiir deneme edebiyat baba pardon bayım fahişe bazen bir şiir sadece bir şiir değildir kaos küfür
Arkadaşlarım
Blogcu Yardım
|
